Aniela po prostu nie mogła w to uwierzyć. Nie, Maja zawsze miała o Jarku złe zdanie. Musi, zwyczajnie musi, się sama o tym przekonać. Przecież jej chłopak nie mógł okazać się takim skończonym draniem. Był późny wieczór, na zewnątrz było już ciemno. Noc rozjaśniało jedynie nikłe światło ulicznych latarni. Dziewczyna wreszcie przestała wpatrywać się w…
Siedziała zamknięta w łazience. Płakała. Uważała, że wszystko w niej jest do kitu. Nawet imię miała obciachowe. Łucja… kto w dzisiejszych czasach nazywa córkę Łucja? Dlaczego mama nie mogła jej dać jakiegoś normalnego, zwyczajnego imienia, jak na przykład Kasia albo Ola? Szczytem jej marzeń było nazywać się Julia. To takie piękne, jednocześnie niepospolite i akceptowane…
Położył dziewczynę na kanapie podwijając jej koszulkę wyżej, tak, żeby odsłonić biust. Całował jej szyję i dekolt jednocześnie rozpinając spodnie dziewczyny. Zdjęła jeansy pokazując delikatne, błękitne majteczki. Sam także szybko pozbył się swoich spodni, które zdecydowanie, w tym momencie, za bardzo go uwierały. Chciwym spojrzeniem ogarnął jej ciało. Przestał myśleć logicznie. ~ ♥ ~ ♥…
Gabriela nie bawiła się dobrze. Wieczór okazał się kompletną porażką. Jarek z którym tutaj przyszła pewnie teraz wymiotował gdzieś w kącie. Czemu właściwie się z nim umawiała? No tak, nie chciała znowu zostać sama. Stała teraz opierając się o ścianę dyskotekowej sali, podczas gdy inni, w większości mocno już podpici, doskonale się bawili. Nawet tutaj,…
Trzy rzeczy pozostały z raju: gwiazdy, kwiaty i oczy dziecka. Dante Alighieri Było brzydkie, deszczowe popołudnie. Szare ulice Londynu zasnuwała gęsta, lepka mgła. Eliza szybkim krokiem wracała do domu. Wilgotne pasma włosów przyklejały się do jej twarzy. Torba z zakupami była kompletnie przemoczona, przez co zrobiła się nieprzyjemnie śliska. Szara kurtka na miękkiej podszewce też…
![Książka „Babcia i dziadek” od pierwszych stron ustawia czytelnika w innym trybie. Spokojniejszym, bardziej uważnym, zmuszającym do tego, by zwolnić. „Babcia i dziadek” to opowieść, która nie próbuje imponować rozmachem ani fabułą, tylko zaprasza do świata relacji – tych cichych, codziennych, budowanych latami. To kolejna pozycja znakomitego duetu Hélène Delforge i Quentina Grébana, doskonale znanego z książek celebrujących bliskość i rodzinne więzi.
To opowieść o relacji, która bywa najcichsza, a jednocześnie najbardziej trwała. O babciach i dziadkach z różnych stron świata, z różnych kultur i epok. O codziennych sytuacjach, drobnych gestach, wspomnieniach, które z czasem nabierają znaczenia. Pojawiają się tu historie pisane prozą i wierszem. Różne rytmy, różne nastroje, jedno wspólne tło – bliskość i pamięć.
Książka działa subtelnie. Nie narzuca emocji, nie podaje gotowych wzruszeń. Raczej je przywołuje. Czasem jednym zdaniem, czasem obrazem. Uderza mnie to, jak naturalnie pokazuje relację z dziadkami – również wtedy, gdy bywa trudna, niezręczna, nie do końca „cukierkowa”. I właśnie w tym tkwi jej siła. Bo nawet te mniej przyjemne chwile potrafią po latach stać się cennym wspomnieniem.
Ilustracje Grébana są rozczulające, pełne detali i miękkiego światła. Takie, do których chce się wracać. Oglądać je powoli, bez pośpiechu, z przyjemnością.
„Babcia i dziadek” to książka, która sprawdzi się jako prezent na Dzień Babci i Dziadka, ale też jako lektura wspólna – ponad pokoleniami. Nie dla najmłodszych maluchów, raczej dla dzieci trochę starszych i dorosłych, którzy lubią wracać myślami do tego, co było. Czuła. Nostalgiczna. Zostaje w pamięci na długo. 💕
[Egzemplarz recenzencki otrzymałam od wydawcy.] #babciaidziadek #czytaniezdziecmi #dladzieci #bookstagrampl @mediarodzina.wydawnictwo](https://miye.eu/wp-content/plugins/instagram-feed/img/placeholder.png)