Ptaki ciernistych krzewów Znacie takie powieści, które z biegiem lat zyskują status ponadczasowych? Wracają w nowych, coraz piękniejszych wydaniach. Kolejne pokolenia sięgają po nie z ciekawością. Natomiast ci, którzy znali je wcześniej, odkrywają je na nowo. Powieść Ptaki ciernistych krzewów spod pióra Colleen McCullough należy własnie do tego grona. To już klasyka. Piękne wznowienie od…
Doktor Jekyll i pan Hyde Cześć, Kochani! Lubicie klasykę literatury? Powiem wam, że bardzo lubię nowe wydania dobrze znanych, klasycznych historii. Szczególnie, kiedy wraz z nową odsłoną zyskują nowe, często znacznie lepsze tłumaczenie. Twarda oprawa i piękne wydanie są miłym dodatkiem. W ten właśnie sposób niedawno ukazała się klasyka wiktoriańskiej prozy w nurcie gotyckiego horroru…
Anne ze Złotych Iskier Gdy byłam młodsza, to mimo uwielbienia dla pozostałej twórczości Lucy Maud Montgomery, nigdy nie sięgnęłam po dalsze tomy przygód Ani, znałam je jedynie z serialu telewizyjnego. Dlatego teraz, gdy seria ukazuje się w nowym, wiernym oryginałowi tłumaczeniu, po prostu nie mogłam przejść obok niej obojętnie i tak zaczęła się nasza wspólna,…
Nie jestem i nigdy nie byłam fanką audiobooków, ale istnieje inna forma przekazu, w której zakochałam się już dawno temu – słuchowiska radiowe. Dzisiaj rano naszła mnie ogromna ochota, by powrócić do jednej z moich ukochanych książek, „Błękitnego zamku” spod pióra Lucy Maud Montgomery. Nie miałam jednak czasu by usiąść i przeczytać ukochaną powieść. Pomyślałam…
Pod koniec ubiegłego roku (2017) nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka ukazało się przepiękne, bogato ilustrowane wydanie „Silmarillion’u”. Zawiera prace znanego na całym świecie Ted’a Nasmith’a, a do tego tłumaczone jest przez Marię Skibniewską – najlepszą polską tłumaczkę dzieł J.R.R. Tolkiena. Mnie tyle wystarczyło by nabrać pewności, że właśnie to konkretne wydanie (a nie żadne inne)…
Tove Jansson (1914–2001) marzyła, by zostać latarnikiem, a stała się znaną na całym świecie pisarką, malarką, ilustratorką i rysowniczką komiksów. Zadebiutowała jako graficzka prasowa w 1928 roku – miała wtedy niespełna 14 lat. Studiowała malarstwo w Sztokholmie, Helsinkach i Paryżu. Pierwszy raz wzięła udział w wystawie w 1933 roku i wtedy też wydała pierwszą książkę…
Tove Jansson nigdy nie zdecydowała się napisać klastycznej autobiografii, choć przez całe życie tworzyła autoportrety – w książkach, listach, ilustracjach i obrazach. W 1959 roku, rok po śmierci ukochanego ojca, Victora Janssona, stworzyła kilka krótkich tekstów opowiadających o dziecku i rodzicach artystach. Jesienią 1967 roku pisała w liście do przyjaciółki: „teraz nie piszę już dla…
„Hobbit”, czyli książka, o której nie powinnam pisać opinii. Dlaczego? Już wyjaśniam. „Hobbit, czyli tam i z powrotem” to mój powrót do dzieciństwa. Pierwszy raz z powieścią miałam styczność w wieku siedmiu lat, kiedy co wieczór czytała mi ją ciocia. Od tej pory przepadłam! Książka mogła dla mnie konkurować jedynie z „Ronią, córką zbójnika” spod…
Gdy byłam mała obejrzałam ekranizację „Tajemniczego ogrodu” w reżyserii Agnieszki Holland z przepiękną muzyką Zbigniewa Preisnera w tle. To właśnie w filmie się zakochałam. Samą książkę przyszło mi przeczytać całe lata później. Dziewięcioletnia Mary Lennox została sierotą i trafia pod opiekę tajemniczego, bogatego wuja. W domu panuje ponury nastrój, a czasami niewiadomo skąd dolatują…
![Książka „Babcia i dziadek” od pierwszych stron ustawia czytelnika w innym trybie. Spokojniejszym, bardziej uważnym, zmuszającym do tego, by zwolnić. „Babcia i dziadek” to opowieść, która nie próbuje imponować rozmachem ani fabułą, tylko zaprasza do świata relacji – tych cichych, codziennych, budowanych latami. To kolejna pozycja znakomitego duetu Hélène Delforge i Quentina Grébana, doskonale znanego z książek celebrujących bliskość i rodzinne więzi.
To opowieść o relacji, która bywa najcichsza, a jednocześnie najbardziej trwała. O babciach i dziadkach z różnych stron świata, z różnych kultur i epok. O codziennych sytuacjach, drobnych gestach, wspomnieniach, które z czasem nabierają znaczenia. Pojawiają się tu historie pisane prozą i wierszem. Różne rytmy, różne nastroje, jedno wspólne tło – bliskość i pamięć.
Książka działa subtelnie. Nie narzuca emocji, nie podaje gotowych wzruszeń. Raczej je przywołuje. Czasem jednym zdaniem, czasem obrazem. Uderza mnie to, jak naturalnie pokazuje relację z dziadkami – również wtedy, gdy bywa trudna, niezręczna, nie do końca „cukierkowa”. I właśnie w tym tkwi jej siła. Bo nawet te mniej przyjemne chwile potrafią po latach stać się cennym wspomnieniem.
Ilustracje Grébana są rozczulające, pełne detali i miękkiego światła. Takie, do których chce się wracać. Oglądać je powoli, bez pośpiechu, z przyjemnością.
„Babcia i dziadek” to książka, która sprawdzi się jako prezent na Dzień Babci i Dziadka, ale też jako lektura wspólna – ponad pokoleniami. Nie dla najmłodszych maluchów, raczej dla dzieci trochę starszych i dorosłych, którzy lubią wracać myślami do tego, co było. Czuła. Nostalgiczna. Zostaje w pamięci na długo. 💕
[Egzemplarz recenzencki otrzymałam od wydawcy.] #babciaidziadek #czytaniezdziecmi #dladzieci #bookstagrampl @mediarodzina.wydawnictwo](https://miye.eu/wp-content/plugins/instagram-feed/img/placeholder.png)