Szklany tron – Sarah J. Maas

Date
wrz, 22, 2013

szklany-tronKocham fantastykę. Za każdym razem z przyjemnością wracam nawet do doskonale już znanych mi schematów. Polityka, objęte wojną królestwa, dworskie intrygi i układy. Piękne suknie, niebezpieczni bohaterowie. Także i książka o młodej zabójczyni i pałacu całym zbudowanym ze szkła, bez problemu przyciągnęła moją uwagę.

Celaena Sardothien to owiana złą sławą zabójczyni. Nikt nie domyśla się, że pod maską znanej wszystkim postaci kryje się nastoletnia dziewczyna. Księciu Dorianowi, synowi króla, bardzo zależy, żeby tak właśnie pozostało, ponieważ ma względem dziewczyny swoje własne plany. Pragnie by, lekceważona przez wszystkich współuczestników, wzięła udział w turnieju o tytuł królewskiego obrońcy. Zamknięta w kopalni, wraz z niewolnikami z podbitych krain, Celaena Sardothien, gdy otrzymuje ultimatum, nie ma wyboru. Woli służyć znienawidzonemu monarsze i po latach odzyskać wolność niż umrzeć w niewoli, zapomniana przez wszystkich.

Przyznam szczerze, że tak ciekawie zapowiadającą się książką poczułam się niestety trochę zawiedziona. Stworzone przez Sarah J. Maas postacie są nieco płaskie i papierowe. Brak im życia, a do tego naśladują doskonale wszystkim znane wzorce – są jednak ich wyblakłymi cieniami. Powieść nie ma w sobie „tego czegoś” – magii, która porwałaby czytelnika. Także książka jest „dobra, ale nie pyszna” – parafrazując jeden z moich ulubionych, literackich cytatów. Czytanie „Szklanego tronu” sprawiało mi przyjemność, nie miałam jednak najmniejszego problemu by odłożyć tom na bok i poświęcić swój czas innym rozrywkom lub obowiązkom.

Pomysł na fabułę pisarka miała zdecydowanie dobry. Wykonaniu właściwie też nie wiem co mogłabym zarzucić, brakuje nawet dłużyzn. Może humor, zbyt mało ciepła, albo fakt, że Celaeny Sardothien nie wyróżnia właściwie nic specjalnego sprawiły, że książka wywarła na mnie takie, a nie inne wrażenie. Bohaterka jest raczej dość głupiutka jak na tak wszystkim znaną, twardą i zimną zabójczynię. Zwłaszcza biorąc pod uwagę te wszystkie złe rzeczy, przez które przeszła.

Sytuację w powieści ratują nieco Kapitan Gwardii Królewskiej Chaol oraz intrygująca postać księżniczki Nahemii. To moim zdaniem najbardziej udani, stworzeni przez pisarkę, bohaterowie. Bez ich obecności akcja by się po prostu wlokła. Zwłaszcza te fragmenty z nadmiarem dworskich plotek. Mocną stroną książki jest również wizja szklanego pałacu. Gdy Calaena rozmyślała na jego temat chwilami przechodziły mnie ciarki. Ogólnie cały dwór oraz sam turniej opisane zostały bardzo dobrze i zajmująco.

Wydanie powieści jest niezwykle ładne i staranne, okładka przyciąga, przyjemnie mieć taką książkę w ręku. Tłumaczenie Marcina Mortki jak zawsze jest zgrabne i przyjemne. Nie wyszła tylko trochę edycja tekstu – korekta przepuściła parę literówek, czego wcześniej w książkach wydawnictwa Uroboros nie zauważyłam. Mam również nadzieję, że było to jednorazowe faux pas.

Podsumowując – lekturę „Szklanego tronu” poleciłabym raczej nastoletnim czytelnikom, którzy jeszcze nie mają z fantastyką ogólnie pojętą zbyt dużego doświadczenia. Zagorzały fan tego gatunku zbyt łatwo może się znudzić. Książka jest dobrze napisana – zważywszy na to, że autorka  podobno pracowała nad nią aż dziesięć lat, tak chyba właśnie powinno być – nie ma w niej jednak niczego, co w jakiś sposób stawiałoby ją wyżej niż inne tego typu pozycje. Niestety należy do powieści typu przeczytać – odłożyć – zapomnieć. Szkoda, ponieważ spodziewałam się po niej znacznie więcej. Jeżeli ktoś jednak tak jak ja czyta nałogowo niemalże wszystko co wpadnie mu w ręce, to i obok tej książki nie przejdzie obojętnie. Mimo to jestem ciekawa dalszych losów Celaeny Sardothien i prawdopodobnie sięgnę po kolejne, opisujące ją historie.

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję wydawnictwo Uroboros

uroboros

Vicky

Trochę nieśmiała, zawsze odrobinę rozkojarzona i najczęściej w czymś głęboko zaczytana. Kocha fantastykę i kulturę Japonii. Z zamiłowaniem tworzy opowiadania i irytuje otaczających ją ludzi. Oprócz bloga (przez zupełny przypadek) prowadzi portale PapieroweMotyle, DuzeKa oraz Secretum. Ps. Nie zapomnij zostawić swojego linka w komentarzu, żebym również mogła odwiedzić Twoją stronę!

3 komentarze

  1. Odpowiedz

    Sheti

    23 września 2013

    Mnie się książka bardzo podobała 🙂 Miała w sobie coś, co mnie oczarowało 🙂

  2. Odpowiedz

    Irena Bujak

    23 września 2013

    Po tym co piszesz stwierdzam, że mogę ją sobie chwilowo odpuścić 😉

  3. Odpowiedz

    Edyta

    23 września 2013

    Mam takie same odczucia jak Twoje; główna bohaterka głupia i infantylna, co do jej wizerunku i rzekomej renomy nie pasuje wcale. Zawiodłam się srodze i i kontynuację nie sięgnę.

Leave a comment

Najnowsze Patronaty


  • Wiedźmy Kijowa

Najpopularniejsze Opowiadania


  • Akademia

    Akademia

    Nie miałam ochoty tu być. Nigdy nie chciałam znaleźć się w tej szkole, ale mój ojciec miał na ten temat inne zdanie. Akademia wojskowa, według …Czytaj dalej »
  • Kropla Łez

    Kropla Łez

    Siedziałam skulona na podłodze, w rogu pokoju. Plecami opierałam się o zimną ścianę. Czułam się tak cholernie samotna, jak nigdy dotąd. Przez całe swoje życie …Czytaj dalej »
  • Black & White

    Black & White

    Nastały ciężkie czasy. Z powodu globalnego ochłodzenia, które rozpoczęło się około 2030 roku ludzie zaczęli głodować. Na Ziemi wyczerpało się większość źródeł energii. W 2045 …Czytaj dalej »
  • Jak w Bajce

    Jak w Bajce

    Stałam przed budynkiem mojej nowej szkoły. Był środek marca, a ja dopiero teraz miałam zacząć drugi semestr. Liceum imienia świętego Franciszka samo w sobie nie …Czytaj dalej »
  • Pieśń Księżyca

    Pieśń Księżyca

    Na niebie jasno świeciło słońce. Nie zasnuwały go żadne chmury, dzięki czemu widać było aż pięć z siedmiu księżyców Dareshi. Niewielu śmiałków zapuszczało się tak …Czytaj dalej »