Saga Księżycowa: Cinder – Marissa Meyer

Kiedy świat zaludnią cyborgi i androidy, a statki kosmiczne będą rzeczą powszechną i dobrze znaną, czy ludzkość w dalszym ciągu będzie borykała się z tymi samymi problemami? Choroby, wojny, głód i bieda… Marissa Meyer, w swojej powieści „Saga księżycowa” przedstawia baśniową, barwną wizję czekającego nas jutra.

Pekin – miasto przyszłości. Ziemia zdążyła wycierpieć już bardzo wiele. Zakończyła się IV wojna światowa, po której narody zjednoczyły się tworząc silny sojusz. W dalszym ciągu jednak istnieją zagrożenia, z którymi nie potrafią sobie poradzić. Zakaźna choroba zwana Letumosis każdego dnia pochłania setki istnień. Dodatkowo Ziemi grozi wojna ze strony Lunarów – ludu zamieszkującego księżyc, którym rządzi okrutna królowa Levana. Lunarzy potrafią przekształcać energię na własne potrzeby, tworząc iluzje i sprawiając, by inni myśleli to, co im podsuną. Młody książę Kai, po śmierci ojca, sam musi zwalczyć kryzys – czy jednak decyzje, które podejmie na pewno okażą się słuszne?

Cinder jest sierotą, która musi zapracować na własne utrzymanie. Dodatkowo należy do tej gorszej warstwy społecznej – jest cyborgiem, człowiekiem, którego ciało, by nie zabrała go śmierć, zostało zaopatrzone w elementy androida. Tak stworzeni ludzie są uważani w Pekinie za istoty gorszego pokroju. Niewielu najwyraźniej zdaje sobie sprawę, że bycie cyborgiem nie zmienia uczuć, ani nie odbiera serca czy duszy. To po prostu mechaniczne udoskonalenie ciała. Dziewczyna niejednokrotnie zmuszona jest do walki z uprzedzeniami. Pewnego jednak dnia wszystko się zmienia. Na jej targowym stoisku pojawia się sam książę, prosząc by jako najlepszy mechanik Nowego Pekinu naprawiła pałacowego androida. Robot zawiera cenne informacje, na których utratę cesarstwo nie może sobie pozwolić. Tak Cinder zostaje wplątana w wir zdarzeń i po latach niewiedzy, małymi kroczkami, odkrywa swoją własną przeszłość i zaginioną tożsamość.

Jakiekolwiek streszczenie książki, nawet tak skrótowe, jak je ujęłam, jest właściwie niemożliwe. Działo się w niej tyle rzeczy, w tak krótkich rozdziałach, że musiałabym choćby sam początek historii opowiedzieć na kilku stronach. Co ciekawsze, fabuła wcale nie była poplątana, a cudownie spójna i logiczna. Nie sposób było również zgubić się w wydarzeniach, za to ze strony na stronę śledziło się je z coraz bardziej zapartym tchem. Swoją ważną rolę odegrał również język powieści oraz styl pisania autorki. Lektura była lekka, przyjemna i wciągająca. Z trudem odkładałam ją, gdy akurat musiałam zająć się czymś innym.

Nie ukrywam, że „Sagą Księżycową” jestem zauroczona i przepełnia mnie szczęście, że od razu mogłam sięgnąć po drugi tom. Historia Cinder to taka opowieść o kopciuszku z przyszłości. Barwna, pomysłowa i zaskakująca. Dodatkowo oprócz samych, stworzonych przez pisarkę, niezwykłości, cudownie przedstawieni zostali również bohaterowie. Oczywiście najbardziej wyjątkową postacią jest główna bohaterka, ale i książę Kai miał w sobie całe morze uroku. Trudno było nie polubić androida Iko czy przyszywanej siostrzyczki Cinder – Peony. Do innych natomiast bohaterów czuło się żywą urazę – bo jak mogli się tak okrutnie (zwłaszcza w stosunku do Cinder) zachowywać?

„Saga Księżycowa” to cudowna, pochłaniająca baśń, pełna uroku i magii. Jest to powieść, przenosząca czytelnika do zupełnie innego świata, taka książka z którą trudno się rozstać. Jestem szczęśliwa, że trafiła w moje ręce i z pewnością znajdzie się na półce, w kanonie ukochanych lektur. Nie myślcie jednak, że to historia urocza i cukierkowa – co to, to nie. W Nowym Pekinie dzieją się przerażające, okrutne rzeczy, a rzeczywistość świata przedstawionego jest szara i brutalna. Cinder jednak potrafi znaleźć jasne promyczki w swoim często niezbyt miłym życiu i cieszyć się każdą drobną przyjemnością, jaką czasami potrafi podarować jej los.

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję wydawnictwu Egmont

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=kX3BDFgB0bM]