Piekło na Ziemi

PIEKŁO NA ZIEMI – Stephenie Meyer

Gabe patrzył na parkiet, marszcząc brwi. Nie bardzo wiedział, dlaczego zaprosił Celeste na bal maturalny. To, że się zgodziła, było kolejną tajemnicą. Teraz rozumiał jeszcze mniej, gdy patrzył, jak Celeste ściska za szyję Heatha McKenziego tak mocno, że chłopak musiał mieć problemy z oddychaniem. Ich ciała zlały się w jedność; kołysali się we własnym rytmie, nie zważając na tempo muzyki dudniącej w sali. Dłonie Heatha błądziły bezwstydnie po połyskującej białej sukni Celeste.

– Masz pecha.

Gabe odwrócił się od widowiska, które zafundowała wszystkim jego partnerka, i spojrzał na przyjaciela.

– Cześć, Bry. Dobrze się bawisz?

– Lepiej niż ty, stary, lepiej niż ty – odparł Bryan, szczerząc zęby. Uniósł kubek wypełniony zjadliwie zielonym ponczem, jak do toastu. Gabe stuknął butelką wody w kubek kumpla i westchnął.

– Nie miałem pojęcia, że Celeste leci na Heatha. To jakiś jej były czy co? Bryan wypił łyk podejrzanego drinka, skrzywił się i pokręcił głową.

– O ile wiem, to nie. Nie widziałem nawet, żeby wcześniej w ogóle ze sobą rozmawiali. Obaj popatrzyli na Celeste, bardzo zajętą całowaniem się z Heathem.

– Hm – mruknął Gabe.

– To pewnie przez ten poncz – powiedział Bryan, próbując go pocieszyć. – Nie wiem, ile to diabelstwo ma procentów, ale… Ona nawet nie kojarzy, że to nie ty. Napił się i znów zrobił minę.

– To dlaczego to pijesz? – zdziwił się Gabe. Bryan wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Może po paru głębszych ta muza nie będzie tak beznadziejna? Gabe przytaknął skinieniem głowy.

– Moje uszy dłużej tego nie zniosą. Trzeba było zabrać iPoda.

– Ciekawe gdzie jest Clara. Czy istnieje jakiś przepis, który każe dziewczynom spędzać tyle czasu w łazience podczas każdej imprezy?

– Tak. I surowe kary dla tych, które nie wyrobią normy. Bryan zaśmiał się, ale zaraz spoważniał. Przez chwilę bawił się muszką.

– A tak wracając do Clary… – zaczął.

– Nie musisz nic mówić – zapewnił go Gabe. – To niesamowita dziewczyna. I jesteście dla siebie stworzeni, byłbym ślepy, gdybym tego nie zauważył.

– Naprawdę ci to nie przeszkadza?

– Przecież sam cię namówiłem, żebyś ją zaprosił na bal, nie?

– Tak. Sir Galahad ma na koncie kolejną parę. Ale serio, stary, czy ty w ogóle myślisz o sobie?

– Jasne, o każdej porze dnia. A co do Clary… lepiej, żeby się dobrze bawiła, bo inaczej złamię ci nos. – Gabe uśmiechnął się szeroko – Ciągle jest moją przyjaciółką. Nie myśl, że do niej nie zadzwonię i cię nie sprawdzę.

Bryan przewrócił oczami, ale nagle ścisnęło go w gardle. Gdyby Gabe Christensen chciał mu złamać nos, nie miałby z tym najmniejszego problemu. Nie obchodziło go, że zszarga sobie opinię lub posiniaczy pięści, jeśli uważał, że komuś dzieje się krzywda.

– Będę dbał o Clarę – powiedział Bryan, niezbyt zachwycony, że zabrzmiało to jak przyrzeczenie. W przenikliwym spojrzeniu Gabe’a było coś, co sprawiało, że człowiek właśnie tak się czuł. Chciał wypaść zawsze jak najlepiej. Czasami było to irytujące. Krzywiąc się, Bryan podlał resztką ponczu uschnięty mech w donicy ze sztucznym fikusem. – Jeśli w końcu wyjdzie z łazienki.

– Tak trzymaj, stary – rzucił z aprobatą przyjaciel, ale jego uśmiech był raczej kwaśny. Celeste i Heath zniknęli w tłumie.

Gabe nie bardzo wiedział, co powinno się zrobić, kiedy zostało się porzuconym na balu maturalnym. Jak miał dopilnować, żeby bezpiecznie dotarta do domu? A może teraz to zadanie Heatha?

Znów zadał sobie pytanie, dlaczego w ogóle zaprosił Celeste na tę zabawę. Była bardzo ładna. Mogła nawet startować w konkursach piękności. Doskonałe jasne włosy, gęste i puszyste; szeroko rozstawione brązowe oczy i pełne usta, zawsze pomalowane na delikatny odcień różu. Zresztą nie tylko jej wargi były kuszące. Niemal go zamroczyło, kiedy zobaczył ją w tej cienkiej obcisłej sukience, w którą się dziś ubrała.

Ale to nie uroda sprawiła, że ją zauważył. To było coś zupełnie innego. Gabe nigdy, przenigdy by się do tego nie przyznał. Ale prawda była taka, że od czasu do czasu ogarniało go dziwne przeczucie, że ktoś potrzebuje pomocy. Potrzebuje jego. I właśnie to niewyjaśnione wrażenie przyciągnęło go do Celeste. Czuł, że pod tym nienagannym maki­jażem kryła się zwykła zakompleksiona dziewczyna.

Idiotyczne. I kompletnie bez sensu. W tej chwili Celeste na pewno nie chciała, by Gabe jej pomagał. Znów rozejrzał się po sali, ale nie dostrzegł w tłumie jej jasnych włosów. Westchnął.

– Cześć, Bry, tęskniłeś za mną? – Clara, z szopą ciemnych kręconych włosów błyszczących od brokatu, oderwała się od grupki dziewczyn i dołączyła do chłopaków pod ścianą. Reszta stadka się rozproszyła. – Cześć, Gabe. A gdzie Celeste? Bryan otoczył ją ramieniem.

– Myślałem, że sobie poszłaś. Chyba będę musiał odwołać gorącą randkę z… Łokieć Clary trafił go w splot słoneczny.

– …panią Finkle – wysapał Bryan, wskazując wicedyrektorkę. Kobieta spoglądała groźnie z kąta sali najbardziej oddalonego od głośników – Mieliśmy pisać przy świecach wezwania dla rodziców.

– Oj, nie chciałabym, żebyś stracił taką okazję! Chyba widziałam trenera Laudera przy stole z ciastkami. Może podciągnie się dla mnie kilka razy na drążku.

– A może po prostu zatańczymy – zaproponował Bryan.

– jasne, to też jakiś pomysł.

Ze śmiechem przepychali się na parkiet; ręka Bryana objęta talię Clary. Gabe odetchnął. Dobrze, że Clara nie czekała na odpowiedź. Zresztą sam jej nie znał.

– Hej! Gdzie podziałeś Celeste?

Gabe skrzywił się i odwrócił, słysząc głos Logana. Chłopak chwilowo był solo. Może jego dziewczyna również zaszyta się z koleżankami w toalecie.

– Nie mam pojęcia – przyznał Gabe. – Widziałeś ją może? Logan zacisnął usta, jakby się zastanawiał, czy coś powiedzieć. Nerwowo przygładził sterczące czarne włosy.

– No, tak mi się zdawało. Nie jestem pewien… Ma białą sukienkę, tak?

– Tak… więc gdzie jest?

– Zdaje się, że widziałem ją w holu. Właściwie nie było widać jej twarzy… bo była przylepiona do Davida Alvarada.

– Davida Alvarada? – powtórzył zaskoczony Gabe. – Nie Heatha McKenziego?

– Heatha? Nie. To z całą pewnością był David.

Heath był liniowym, blondynem o jasnej karnacji. A David miał jakiś metr pięćdziesiąt, oliwkową cerę i czarne włosy. Nie sposób było ich pomylić. Logan ze smutkiem pokręcił głową.

– Przykro mi, Gabe. To świństwo.

– Nie przejmuj się.

– Nie tylko ty zostałeś na lodzie – odparł Logan smętnie.

– Naprawdę? A co się stało z twoją panną? Logan wzruszył ramionami.

– Gdzieś się tu kręci, wściekła na cały świat. Nie chce tańczyć, rozmawiać i pić. Nie chce robić sobie zdjęć i nie chce mojego towarzystwa. – Wyliczał na palcach. – Nie wiem, dlaczego mnie zaprosiła. Może chciała się popisać kiecką… Jest niezła, przyznaję. Ale w tej chwili nie ma na nic ochoty. Żałuję, że nie przyszedłem z kimś innym. – Spojrzał tęsknie na grupkę dziewczyn tańczących w kółku. Gabe miał wrażenie, że kumpel patrzy tylko na jedną dziewczynę.

– Dlaczego nie zaprosiłeś Libby? Logan westchnął.

– Nie wiem. Chociaż… Zdaje mi się, że tego chciała. No trudno.

– Z kim przyszedłeś?

– Z tą nową Shebą. Jest trochę dziwna, ale naprawdę niezła. Taka egzotyczna. Kompletnie mnie zatkało, kiedy mnie zaprosiła, więc się zgodziłem. Pomyślałem, że może… No wiesz, będzie… Miła… – dokończył żałośnie Logan. Nie miał ochoty przyznawać się, co tak naprawdę pomyślał, kiedy Sheba oznajmiła, że zabiera ją na bal. Jakoś nie wypadało mówić o tym Gabe’owi. Przy nim całe mnóstwo rzeczy wydawało się nie na miejscu. W przeciwieństwie do Sheby. Kiedy Logan zobaczył ją dzisiaj w obłędnej czerwonej sukni ze skóry, przez głowę przemknęło mu tysiąc myśli, co zrobiłby z nią sam na sam. Zwłaszcza gdy spojrzała na niego tymi swoimi ciemnymi oczami.

– Chyba jej nie znam – powiedział Gabe, wyrywając go z zadumy.

– Pamiętałbyś, gdybyś ją poznał. – Choć Sheba zapomniała o Loganie błyskawicznie, kiedy tylko tu weszli. – Ale co tam. Myślisz, że Libby przyszła sama? Nie słyszałem, żeby ktoś ją zapraszał…

– Przyszła z Dylanem.

– Aha – odparł Logan załamany do reszty. Ale nagle się uśmiechnął. – Ten wieczór i tak jest fatalny, więc po co się torturować. Może powinni byli wynająć jakiś zespól? Ten didżej…

– Wiem. To kara za grzechy – przyznał Gabe ze śmiechem.

– Grzechy? To ty grzeszysz, Galahadzie Cnotliwy?

– Żartujesz? Przecież mnie zawiesili. To cud, że w ogóle pozwolili mi tutaj przyjść. – Chociaż w tej chwili Gabe trochę żałował, że nie trwało to dłużej. – Mam szczęście, że nie wyleciałem ze szkoły.

– Pan Reese sam się o to prosił. Wszyscy to wiedzą.

– Tak, to prawda – przyznał Gabe; jego glos stał się ostrzejszy. Wszyscy w szkole wiedzieli o panie Reesie, ale niewiele mogli zrobić. Dopóki nauczyciel matematyki nie przekroczył granicy, której nie powinien był przekraczać. Gabe nie zamierzał stać bezczynnie, kiedy facet prześladował tę pierwszoklasistkę…

Mimo wszystko pobicie nauczyciela to nie było najlepsze wyjście. Na szczęście jego rodzice, jak zwykle, go poparli.

Logan przerwał jego rozmyślania.

– Może powinniśmy się stąd zmyć – rzucił.

– Czułbym się głupio. Gdyby Celeste potrzebowała podwózki do domu…

– Ta dziewczyna nie jest w twoim typie – odparł Logan. Mógłby dodać, że to wcielenie zła i zwykła dziwka, ale takich rzeczy nie mówiło się o dziewczynach, kiedy Gabe był w pobliżu. – Niech jedzie do domu z tym gościem, który wtyka jej język do gardła. Gabe westchnął i pokręcił głową.

– Poczekam i upewnię się, że nie jestem jej potrzebny. Logan jęknął.

– Nie wierzę, że ją zaprosiłeś. No więc może urwiemy się chociaż na chwilę? Przywieziemy parę płyt. I wykradniemy ten szit, który puszcza didżej…

– Podoba mi się twój sposób myślenia. Ciekawe, czy kierowca limuzyny zgodzi się na małą przejażdżkę…

Logan i Gabe zaczęli kłócić się na żarty o to, jakie płyty wezmą – pięć najlepszych, to oczywiste, ale dalej lista była bardziej subiektywna – obydwaj bawili się lepiej niż przez cały ten wieczór.

Kiedy tak się przekomarzali, Gabe odniósł wrażenie, że tylko oni dobrze się bawią. Wszyscy pozostali nie mieli dobrego humoru. A w kącie, przy stole z ciastkami, które pamiętały lepsze czasy, jakaś dziewczyna nawet płakała. Czy to nie Evie Hess? Ursula Tatum też miała czerwone oczy i rozmazany tusz. Może muzyka i poncz to niejedyne niewypały na tym balu. Tylko Clara i Bryan wyglądali na szczęśliwych. Nie licząc Gabe’a i Logana, choć zostali upokorzeni i porzuceni. Bawili się znośnie, w odróżnieniu od całej reszty towarzystwa. Logan, mniej spostrzegawczy niż kolega, nie wyczuł tej fatalnej atmosfery, dopóki Libby i Dylan nie zaczęli się kłócić; nagle dziewczyna zeszła wściekła z parkietu. Dopiero to przyciągnęło jego uwagę. Logan przestąpił z nogi na nogę, patrząc za znikającą Libby.

– Gabe, obrazisz się, jeśli cię zostawię?

– No coś ty. Startuj za nią. Logan ruszył niemal biegiem.

Gabe nie bardzo wiedział, co ma teraz ze sobą zrobić. Powinien poszukać Celeste i spytać ją, czy się nie pogniewa, jeśli on wyjdzie. Ale nie bardzo miał ochotę na wyrywanie jej z czyichś objęć.

Wziął jeszcze jedną butelkę wody. Szukał jakiegoś cichego kąta, żeby przeczekać do końca imprezy.

Nagle znów poczuł to dziwne wrażenie, silniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Zupełnie jakby ktoś tonął i wzywał pomocy. Gabe rozejrzał się gorączkowo, zastanawiając się, skąd dochodzi to wołanie. Nie rozumiał, dlaczego ten zew jest tak żałosny niczym skomlenie. Ni­gdy jeszcze nie czuł czegoś takiego.

Jego wzrok skupił się na jakiejś dziewczynie – a właściwie na jej plecach, bo właśnie oddalała się od niego. Miała czarne i błyszczące włosy. Lśniły jak lustro. Była ubrana w długą efektowną suknię w kolorze płomiennej czerwieni. Jej kolczyki iskrzyły jak zimne ognie. Ruszył za nią niemal bezwiednie. Przyciągała go do siebie. Gdy odwróciła głowę, dostrzegł nieznajomą, bladą twarz o orlim profilu – pełne wargi i czarne skośne brwi – w następnej chwili zniknęła za drzwiami damskiej toalety.

Gabe aż westchnął z wysiłku. Powstrzymywał się, żeby nie wejść na zakazaną ziemię. Zatracił się całkowicie w myślach o niej. Oparty o ścianę naprzeciw łazienki, skrzyżował ręce na piersi i próbował przekonać samego siebie, że nie ma sensu czekać tu na tę nową. Przecież już raz instynkt go zawiódł. Czy Celeste nie była najlepszym dowodem? To wszystko tkwiło tylko w jego głowie. Może powinien już iść. Ale nie potrafił zmusić nóg, by zrobiły choćby krok.

Choć dziewczyna miała ledwie metr sześćdziesiąt w szpilkach, coś w jej drobnej figurze – smukłej i wyprostowanej – sprawiało, że wydawała się wysoka.

W ogóle była chodzącą sprzecznością. Miała atramentowoczarne włosy i kredowobiałą cerę. Ostre rysy wydawały się jednocześnie delikatne i twarde. A ponętne ciało przyciągało, choć wrogi wyraz twarzy odpychał.

Tylko jedna rzecz była idealna: jej sukienka, prawdziwe dzieło sztuki. Jaskrawoczerwone jęzory skórzanych płomieni odsłaniały ramiona i spływały w dół po jej smukłych krągłościach, aż do podłogi. Gdy szła przez parkiet, dziewczyny patrzyły za nią z zazdrością, a chłopcy z pożądaniem.

Wokół dziewczyny działo się coś dziwnego. Towarzyszyły jej zaskakujące zdarzenia. Gdy przemykała między tańczącymi parami, rozlegały się ciche okrzyki strachu, bólu i wstydu. To nie był zbieg okoliczności. Złamany obcas, wykręcona kostka. Szew satynowej sukienki pęk­nięty od pasa aż do uda. Komuś wypadło szkło kontaktowe na brudną podłogę, a komuś innemu rozpiął się pasek stanika. Ktoś zgubił portfel. Kogoś złapał bolesny skurcz. Pożyczony naszyjnik z pereł rozerwał się i rozsypał po podłodze. I tak bez końca – małe katastrofy rozchodziły się wokół niej jak zmarszczki na wodzie. Blada dziewczyna uśmiechała się do siebie, jakby jakimś sposobem wyczuwała tę atmosferę nieszczęścia i napawała się nią – a może nawet czuła jej smak, bo z zadowoleniem zwilżała usta.

Nagle nieznajoma zmarszczyła brwi, intensywnie skupiona. Chłopak, który obserwował jej twarz, dostrzegł dziwną czerwoną poświatę w pobliżu jej uszu, jakby strzelały z nich iskry. W tej samej chwili wszyscy odwrócili się i spojrzeli na Brody’ego Farrowa; tańcząc, wywichnął bark ze stawu.

Dziewczyna w czerwonej sukni uśmiechnęła się złośliwie.

Stukając obcasami o płytki, weszła do damskiej toalety. A za nią podążały ciche jęki bólu i złości.

W łazience, przed ścianą pokrytą lustrami, sterczał tłumek dziewczyn. Miały tylko chwilę, by przyjrzeć się oszałamiającej sukience i zauważyć, że jej smukła właścicielka zadrżała w tym dusznym przegrzanym pomieszczeniu. W następnym momencie zapanował chaos. Zaczęło się od Emmy Roland, która włożyła do oka szczoteczkę do tuszu. Z bólu machnęła ręką i wytrąciła z dłoni Bethany Crandall pełną szklankę ponczu, który z kolei oblał Betharty od stóp do głów i zaplamił jeszcze trzy sukienki w wyjątkowo niezręcznych miejscach. Atmosfera w toalecie zrobiła się gorąca, i to nie tylko ze względu na temperaturę. Gdy jedna z dziewcząt dostrzegła ohydną plamę na dekolcie, oskarżyła Bethany, że ta oblała ją celowo. Blada dziewczyna uśmiechnęła się krzywo, słysząc narastającą kłótnię, po czym weszła do najdalszej kabiny, zamykając za sobą drzwi na zamek.

Ale nie skorzystała z odosobnienia tak, jak można by się spodziewać. Zamiast tego – lekceważąc niezbyt higieniczne warunki – oparła czoło o stalową ściankę i zacisnęła powieki. Jej dłonie zwinęły się w pięści. Wyglądała tak, jakby trudno było jej ustać. Gdyby któraś z dziewczyn w łazience w tej chwili się odwróciła, zobaczyłaby, że przez szparę w drzwiach prześwituje czerwony blask. Ale nikt nie patrzył w tamtą stronę. Dziewczyna w czerwonej sukience zacisnęła zęby. Spomiędzy jej warg wystrzelił jaskrawy płomień i wypalił czarne ślady w cienkiej warstwie brązowej farby na ścianie. Nieznajoma zaczęta dyszeć, jakby zmagała się z niewidzialnym ciężarem, i ogień zapłonął jaśniej; grube, szkarłatne jęzory zaiskrzyły w zetknięciu z zimnym metalem. Ogień sięgnął jej włosów, ale nawet nie osmalił gładkich, kruczych pukli. Z jej nosa i uszu zaczęły się sączyć smużki dymu. Z uszu strzeliły snopy iskier, kiedy wyszeptała przez zęby jedno słowo: – Melissa.

Na zatłoczonym parkiecie Melissa Harris uniosła głowę. Czy ktoś zawołał ją po imieniu? Nikt nie był dość blisko, żeby to zrobić. Widocznie jej się zdawało. Melissa spojrzała na swojego partnera, próbując się skupić na tym, co mówi.

Nie miała pojęcia, dlaczego zgodziła się pójść na bal z Cooperem Silverdalem. Nie był w jej typie. Niski chłopak o wysokim mniemaniu o sobie, jakby chciał udowodnić, ile jest wart. Był dziwnie nakręcony przez cały wieczór, non stop chwalił się swoją rodziną. Melissa miała już tego dość.

Kolejny cichy szept przykuł jej uwagę; odwróciła się. Kawałek dalej – zbyt daleko, by mógł pochodzić stamtąd – Tyson Bell patrzył wprost na nią nad głową dziewczyny, z którą tańczył.

Melissa natychmiast spuściła wzrok, wmawiając sobie, że nie obchodzi jej, z kim dziś przyszedł. Zmusiła się, by nie zwracać na niego uwagi.

Przysunęła się do Coopera. Może i był nudny i płytki, ale lepszy niż Tyson. Każdy był lepszy niż Tyson.

Naprawdę? Czy Cooper naprawdę jest lepszy? Pytania cisnęły się do jej głowy, jakby pochodziły od kogoś innego. Bezwiednie spojrzała w ciemne oczy Tysona, ocienione gęstymi rzęsami.

Wciąż na nią patrzył.

Oczywiście że Cooper był lepszy od Tysona. Choć ten drugi przewyższał go urodą. Ale to była pułapka.

Cooper paplał dalej, wyrzucał słowa jak z karabinu, usiłując wzbudzić jej zainteresowanie.

Jesteś o wiele za dobra dla Coopera, coś szepnęło jej w głowie. Melissa zawstydziła się, że myśli w ten sposób. Nie chciała być próżna. Cooper był równie dobry jak ona, równie dobry jak każdy inny chłopak.

Nie tak dobry jak Tyson. Przypomnij sobie, jak było…

Melissa próbowała odepchnąć od siebie te obrazy: ciepłe oczy Tysona, pełne tęsknoty… jego dłonie, zarazem szorstkie i miękkie na jej skórze… jego dźwięczny głos, który sprawiał, że nawet najzwyklejsze słowa brzmiały jak poezja… Dotyk warg na jej palcach przyspieszał jej puls…

Serce załomotało boleśnie.

Z rozmysłem przywołała inne wspomnienie, które przeciwstawiło się tamtym niechcianym obrazom. Żelazna pięść Tysona uderza ją w szczękę bez ostrzeżenia – czarne plamy przed oczami – dłonie oparte o podłogę – łzy dławiące w gardle – ból wstrząsający całym jej ciałem…

Przecież przepraszał. Było mu tak strasznie przykro. Obiecał. Nigdy więcej.

Nieproszony obraz kawowych oczu Tysona, rozpływających się we łzach, przesłonił jej widok.

Oczy Melissy odruchowo poszukały Tysona. Wciąż się w nią wpatrywał. Jego czoło było zmarszczone, brwi ściągnięte w rozpaczy… Melissa znów zadrżała.

– Zimno ci? Chcesz moją…? – Cooper zaczął zsuwać z ramion marynarkę od smokingu, ale nagle powstrzymał się i zaczerwienił. – Raczej nie jest ci zimno. Tu jest strasznie gorąco – powiedział niezręcznie, wycofując ofertę i zapinając marynarkę.

– Wszystko w porządku – zapewniła go Melissa. Zmusiła się, by patrzeć tylko na jego chłopięcą ziemistą twarz.

– Tu jest do kitu – stwierdził Cooper. Melissa ucieszyła się, że może się z nim choć raz zgodzić. – Moglibyśmy pójść do klubu mojego ojca. Mają tam niesamowitą restaurację, jeśli masz ochotę na deser. I nie będziemy musieli czekać na stolik. Kiedy tylko powiem, jak się nazywam… Melissa znów przestała go słuchać.

Dlaczego jestem tutaj z tym małym snobem? – zapytał ktoś, tak dziwnie obcy w jej głowie, choć to był jej własny głos. – To słabeusz. I co z tego, że nie skrzywdziłby nawet muchy? Czy w miłości nie chodzi o coś więcej niż bezpieczeństwo? Nie czuję tego samego pragnienia, kiedy patrzę na Coopera… Kiedy patrzę na kogokolwiek, kto nie jest Tysonem… Nie mogę się okłamywać. Wciąż go pragnę. Tak bardzo. Czy to pragnienie to nie miłość?

Melissa żałowała, że wypiła tyle tego ohydnego, palącego ponczu. Nie była w stanie jasno myśleć.

Zobaczyła, że Tyson zostawił partnerkę i ruszył przez parkiet. Stanął tuż przed nią – doskonały, potężny gracz w futbol. Cooper, znajdujący się między nimi, zupełnie nie istniał.

– Melissa? – odezwał się Tyson słodkim głosem, z twarzą wykrzywioną smutkiem. – Melisso, proszę cię? – Wyciągnął do niej rękę, ignorując Coopera gotującego się do ataku. Tak, tak, tak, tak, tak, tak, śpiewało coś w jej głowie.

Wstrząsnęły nią tysiące wspomnień pożądania. Jej zaćmiony umysł się poddał. Melissa z wahaniem przytaknęła.

Tyson uśmiechnął się z ulgą, z radością. Ominął Coopera i pociągnął ją w swoje ramiona. Tak łatwo było z nim pójść. Krew płynęła szybciej w jej żyłach, gorąca jak ogień.

– Tak! – syknęła blada czarnowłosa dziewczyna schowana w kabinie toalety, a rozdwojony jęzor ognia oświetlił jej twarz czerwienią. Płomień strzelił tak głośno, że ktoś mógłby to usłyszeć, gdyby łazienka nie była pełna piskliwych zirytowanych krzyków. Ogień cofnął się i dziewczyna wzięła głęboki oddech, jej powieki otworzyły się i znów zamknęły. Pięści zacisnęły się, miało się wrażenie, że jasna skóra na kostkach teraz pęknie. Jej smukłe ciało zaczęło drżeć, jakby podnosiła ogromny ciężar. Napięcie, determinacja i oczekiwanie biły od niej. Były niemal namacalne. Za wszelką cenę chciała wykonać zadanie.

– Cooper – wysyczała i ogień wypłynął z jej ust, nosa i uszu. Płomienie omiotły jej twarz.

Jesteś totalnym zerem. Jesteś niewidzialny. W ogóle nie istniejesz! Cooper trząsł się z wściekłości, ale słowa w jego głowie podsycały tylko furię. Doprowadzały go do wrzenia. Spraw, żeby cię zauważyła. Pokaż Tysonowi, kto tu naprawdę jest mężczyzną.

Jego ręka sięgnęła odruchowo w stronę ciężkiego przedmiotu, ukrytego pod marynarką, za paskiem. Szok – nagle przypomniał sobie o pistolecie – przebił się przez jego gniew. Cooper zamrugał gwałtownie, jakby obudził się ze snu.

Włosy zjeżyły mu się na karku. Co on robi z pistoletem na szkolnym balu? Odbiło mu czy co?

To była kompletna głupota, ale z drugiej strony, co miał zrobić, kiedy Warren Beeds go podpuścił?

Owszem, to prawda, że szkolna ochrona jest beznadziejna i że każdy może wnieść wszystko do budynku.

Udowodnił to, nie? Ale czy warto było łazić z pistoletem za paskiem tylko po to, żeby popisać się przed Warrenem Beedsem?

Widział Melissę z głową na ramieniu tego głupiego osiłka, z zamkniętymi oczami. Czy już kompletnie zapomniała o Cooperze?

Wściekłość znów wezbrała, ręka Coopera drgnęła, przesuwając się w stronę pistoletu.

Chłopak pokręcił głową, tym razem bardziej energicznie. To szaleństwo. Przecież nie po to przyniósł broń… To miał być tylko żart, szczeniackie wygłupy.

Spójrz na Tysona. Spójrz na ten uśmieszek wyższości na jego twarzy! Za kogo on się uważa?

Jego ojciec to zwykły ogrodnik, tyle że zdolny! Ma w nosie, że ukradł mi dziewczynę, wcale się nie boi, że coś z tym zrobię.

Nawet nie pamięta, że to ja z nią przyszedłem. A Melissa zapomniała o moim istnieniu.

Cooper zazgrzytał zębami przepełniony złością. Wyobrażał sobie, jak ten uśmieszek znika z twarzy Tysona, a zamiast niego pojawia się przerażenie na widok pistoletu.

Lodowaty strach sprowadził Coopera na ziemię.

Poncz. Potrzebuję więcej ponczu. Jest tani i obrzydliwi, ale przynajmniej mocny. Jeszcze parę kubków i będę wiedział, co robić.

Cooper wziął głęboki oddech i ruszył do stołu z przekąskami.

Ciemnowłosa dziewczyna w łazience zmarszczyła czołu i zirytowana pokręciła głową. Odetchnęła i zamruczała uspokajająco do samej siebie:

– Jest mnóstwo czasu. Jeszcze trochę alkoholu zamroczy jego umysł, osłabi jego wolę… Cierpliwości. Jeszcze tyle spraw do załatwienia, tyle szczegółów do dopilnowania… – Zagryzła wargi. Jej powieki drgnęły.

– Najpierw Matt i Louisa, potem Bryan i Clara – powiedziała sobie, jakby przeglądała listę sprawunków. – Uff, i ten wścibski Gabe! Dlaczego on jeszcze nie jest nieszczęśliwy? – Jeszcze raz zaczerpnęła powietrza, by się uspokoić – Pora, żeby moja mała pomocnica wzięła się do pracy. Przycisnęła pięści do skroni i zamknęła oczy.

– Celeste – warknęła.

Głos w myślach Celeste był znajomy, a nawet mile widziany. Ostatnio w ten sposób wpadała na najlepsze pomysły.

Czy Matt i Louisa nie za czule się przytulają?

Celeste wyszczerzyła zęby, spoglądają na ta parkę. Ktoś się dobrze bawi? Czy można na to pozwolić?

– Musze lecieć.. – Celeste spojrzała w twarz partnera, szukając w głowie jego imienia – … Derek. Palce chłopaka, skradające się w górę po jej żebrach, znieruchomiały.

– Było całkiem miło – zapewniła go, ocierając usta grzbietem dłoni, jakby chciała zetrzeć jego smak. Uwolniła się z jego objęć.

– Ale.. Myślałem..

– Cześć, na razie.

Uśmiech Celeste był ostry jak brzytwa, gdy ruszyła w stronę Matta Franklina i jego dziewczyny, Louisy, małej szarej myszki. Przypomniała sobie chłopaka, z którym przyszła – tego porządnego do bólu Gabe’a Christensena – i chciało jej się śmiać. Ależ cudownie musi się dzisiaj bawić. Upokorzyła go. To było wspaniałe uczucie. Chociaż nie miała pojęcia, co jej strzeliło do głowy, żeby przyjąć jego zaproszenie. Pokręciła głową na to irytujące wspomnienie. Gabe spojrzał na nią tymi swoimi niewinnymi, niebieskimi oczami i – przez pół minuty – naprawdę pragnęła pójść z nim na bal. Chciała się do niego zbliżyć. Przez jedną krótka chwilę miała ochotę i po prostu miło spędzić czas z milusim facetem. Rany, jak dobrze, że ta zachcianka już minęła. Celeste w życiu nie bawiła się lepiej niż teraz. Zepsuła bal połowie dziewczyn w sali, a chłopcy bili się o nią. Oni wszyscy byli tacy sami. Mogła sobie wziąć każdego. To był naprawdę genialny plan – zdominować całą zabawę!

– Hej Matt – rzuciła słodko, stukając go w ramię.

– O, hej – odparł Matt, odrywając wzrok od swojej dziewczyny ze zdezorientowaną miną.

– Mogę cię pożyczyć na chwilę? – Zapytała Celeste, wachlując rzęsami i prostując ramiona, żeby jej dekolt był lepiej widoczny – Chciałam ci coś… pokazać. – Oblizała wargi.

– Ehm… – Matt głośno przełknął ślinę.

Celeste poczuła, że jej ostatni partner gapi się na nią, jakby chciał wypalić jej dziurę w plecach. Przypomniała sobie, że Matt to jego najlepszy kumpel. Stłumiła śmiech. Idealnie.

– Matt? – rzuciła jego dziewczyna urażonym tonem, gdy jego ręka zsunęła się z jej talii.

– Zaraz wracam , Loiuso. Celeste posłała mu olśniewający uśmiech.

– Matt? – zawołała jeszcze raz Louisa zdumiona i zraniona, gdy Matt wziął Celeste za rękę i poszedł za nią na środek parkietu.

W ostatniej kabinie w toalecie panował mrok. Dziewczyna w środku osunęła się, oparta o ścianę. Czekała, aż jej oddech zwolni. Mimo nieznośnego gorąca w pomieszczeniu dygotała.

Kłótnia w łazience się zakończyła. Teraz inna grupka dziewczyn tłoczyła się przy lustrze, poprawiając makijaż.

Ognista dziewczyna wzięła się w garść. Z jej uszu trysnął kolejny snop czerwonych iskier; wszystkie dziewczyny w łazience odwróciły się i spojrzały wyczekująco na drzwi łazienki.

Tymczasem nieznajoma w czerwonej sukni wymknęła się z kabiny i otworzyła okno znajdujące się nisko nad ziemią. Nikt nie zauważył, kiedy się przez nie prześliznęła.

Dziewczyny wciąż gapiły się na drzwi, sprowokowane dźwiękiem, który kazał im odwrócić głowy.

Lepkie, wilgotne powietrze Miami było tak nagrzane, jakby aura postanowiła rywalizować z samym piekłem. Dziewczyna, mimo ciężkiej skórzanej sukienki, uśmiechnęła się z ulgą i roztarta dłońmi nagie ramiona.

Oparła się o najbliższy ohydny pojemnik na śmieci. Nachyliła się nad gnijącym jedzeniem.

Zamknęła oczy, odetchnęła głęboko i się uśmiechnęła.

W parnym powietrzu rozszedł się nowy, jeszcze bardziej obrzydliwy smród – coś jak zapach palonego ciała, tylko gorszy. Uśmiech dziewczyny poszerzył się, gdy zaczęła zaciągać się tym koszmarnym odorem, jakby to były najcenniejsze perfumy.

Nagle jej oczy otworzyły się, a ciało wyprężyło jak struna.

W aksamitnej ciemności rozległ się cichy śmiech.

– Tęsknisz za domem, Sheeb? – zamruczał kobiecy glos.

Dziewczyna wyszczerzyła zęby jak pies, kiedy właścicielka tego głosu zmaterializowała się przed jej oczami.

Oszałamiająco piękną czarnowłosą kobietę spowijała jedynie wirująca czarna mgła. Jej nogi były niewidoczne, a może w ogóle ich nie było. Wysoko na jej czole sterczały dwa małe rogi z wypolerowanego onyksu.

– Chex Jezebel aut Baal – Malphus – warknęła dziewczyna w czerwonej sukni. – Co ty tu robisz?

– Czemu tak formalnie, siostrzyczko?

– Siostra nie siostra, nie musimy się spoufalać.

– Też racja. I przyznaję, że nasza najbliższa rodzina idzie w tysiące… Ale po co łamać sobie język. Może po prostu mów mi Jez. Ja też odpuszczę sobie Chex Sheba aut Baal – Malphus i zostanę przy Sheeb. Sheba prychnęła pogardliwie.

– Myślałam, że jesteś oddelegowana do Nowego Jorku.

– Po prostu zrobiłam sobie przerwę… Tak jak i ty, z tego, co widzę. – Jezebel spojrzała znacząco na śmietnik, o który opierała się dziewczyna. – Nowy Jork jest bajeczny, niemal tak zły jak piekło, ale nawet mordercy muszą czasem spać. Znudziłam się i wpadłam zobaczyć, jak się bawisz na balu. – Jezebel się roześmiała. Ciemna mgła zatańczyła wokół niej. Sheba zmarszczyła brwi, ale nie odpowiedziała.

Jej umysł znów był w pełnej gotowości. Skupiła myśli na niczego niepodejrzewających nastolatkach w hotelowej sali balowej, szukając oznak sabotażu. Czy Jezebel przyszła tutaj, by pokrzyżować jej plany? Bo po cóż innego? Większość demonów średniego szczebla była skłonna zadać sobie wiele trudu, by załatwić kogoś niższej rangi – posuwając się nawet do czynienia dobra. Balan Lilith Hadad aut Hamon przebrała się nawet za śmiertelniczkę w jednym z liceów przydzielonych Shebie; to było jakieś dziesięć lat temu. Sheba nie rozumiała, dlaczego wszystkie jej knowania kończą się fiaskiem. A kiedy się w końcu domyśliła, nie mogła uwierzyć w tupet Lilith – ta wredna demonica zaaranżowała aż trzy przypadki prawdziwej miłości, byłe tylko ją zdegradować! Na szczęście Shebie udało się w ostatniej chwili doprowadzić do zdrady. Dwa związki się rozpadły. Sheba odetchnęła głęboko. Wtedy niewiele brakowało. Mogli ją cofnąć nawet do gimnazjum!

Skrzywiła się, patrząc na zadowoloną demonicę unoszącą się przed nią. Gdyby miała taką pracę jak Jezebel – wymarzoną posadę demona w wydziale zabójstw – trzymałaby się własnego poletka i nie bawiłaby się w żałosne sztuczki.

Jej myśli wiły się jak niewidzialny dym między tańczącymi w budynku, szukając wszelkich śladów zdrady. Ale wszystko toczyło się tak jak powinno. Niezadowolenie w sali osiągało coraz wyższy pułap. Umysł Sheby wypełniał smak ludzkiego nieszczęścia. Przepysznie. Jezebel się roześmiała. Wiedziała, co robi Sheba.

– Spokojnie – powiedziała. – Nie przyszłam tutaj, żeby przysparzać ci kłopotów. Sheba parsknęła. Oczywiście że Jezebel była tutaj, żeby pokrzyżować jej plany. Takie już są demony.

– Świetna sukienka – zauważyła Jezebel. – Skóra z piekielnego ogara. Doskonała, by wzbudzać pożądanie i zazdrość.

– Znam się na swojej robocie.

Jezebel znów się roześmiała i Sheba instynktownie pochyliła się ku niej, by móc wdychać zapach siarki bijący z jej ust.

– Biedna Sheeb, wciąż uwięziona w półludzkiej postaci – zażartowała Jezebel. – Pamiętam, jak pięknie wszystko wtedy pachnie. Uch. A ta temperatura! Czy ludzie muszą zamrażać wszystko tą swoją przeklętą klimatyzacją? Twarz Sheby była opanowana.

– Jakoś sobie radzę. Wokół jest mnóstwo nieszczęścia, którym można się sycić.

– I tak trzymaj! Jeszcze tylko paręset lat i będziesz na szczycie, jak ja. Sheba pozwoliła sobie na uśmieszek.

– A może prędzej. Krucza brew uniosła się na czole Jezebel, niemal pod sam czarny róg.

– Doprawdy? Masz w rękawie coś wyjątkowo podłego, siostrzyczko? Sheba nie odpowiedziała; znów zesztywniała, gdy Jezebel badała myślami pary tańczące w sali balowej. Sheba zacisnęła zęby gotowa na kontratak, gdyby Jezebel spróbowała popsuć którąś z jej intryg. Ale diablica tylko patrzyła, nie dotykając niczego.

– Hm – mruczała do siebie. – Hm…

Pięści Sheby zacisnęły się, kiedy myśli Jezebel dotknęły Coopera Silverdale’a, ale rogata demonica tylko obserwowała.

– Proszę, proszę – mruknęła. – Pięknie, Sheeb, muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem. Masz w sali broń. I zmotywowanego właściciela napompowanego alkoholem, który osłabił jego wolną wolę! – Jezebel uśmiechnęła się i ten uśmiech wyglądał na podejrzanie szczery. – To naprawdę złe. Owszem, demon średniego szczebla zajmujący się zabójstwami, wojną czy zamieszkami mógłby zaaranżować coś takiego na szkolnym balu, ale dziecko w ludzkiej postaci, na tak żałosnej placówce? Ile ty masz, ze dwieście lat?

– Niedługo skończę sto osiemdziesiąt sześć – odparła szorstko Sheba, wciąż nieufna. Jezebel gwizdnęła i jęzor ognia wysunął się spomiędzy jej warg.

– Jestem pod wrażeniem. I widzę, że nie zaniedbujesz także przydzielonego zadania. To naprawdę nieszczęśliwy tłumek. – Jezebel się roześmiała. – Rozbiłaś niemal wszystkie obiecujące związki. Zniszczyłaś kilkadziesiąt dozgonnych przyjaźni. Sprowokowałaś nowych wrogów… trzy, cztery… pięć bójek wisi na włosku – liczyła Jezebel, myślami wciąż krążąc wśród istot ludzkich.

– Nawet didżej cię słucha! Cóż za dbałość o szczegóły. Mogę policzyć na palcach jednej ręki tych, którzy nie są jeszcze kompletnie załamani. Sheba uśmiechnęła się ponuro.

– Dobiorę się do nich.

– To okropne, Sheeb. Naprawdę wredne. Przynosisz dumę naszemu nazwisku. Gdyby na każdym szkolnym balu była taka demonica jak ty, władalibyśmy tym światem.

– Oj, Jez, zaraz się przez ciebie zarumienię. – Ton Sheby ociekał sarkazmem. Jezebel znów się roześmiała.

– Oczywiście miałaś trochę pomocy.

Jej myśli dotknęły Celeste, która właśnie owinęła się wokół kolejnego chłopaka. Porzucone dziewczyny plakaty, a chłopcy, których rzuciła, zaciskali pięści i posyłali wściekłe spojrzenia konkurentom; każdy z nich płonął pożądaniem, obiecując sobie, że Celeste zakończy ten wieczór właśnie z nim.

Celeste odwaliła dzisiaj kawał roboty.

– Używam narzędzi, jakie mam do dyspozycji – stwierdziła Sheba.

– Cóż za ironia losu, Celeste*! Cóż za podły umysł! Czy na pewno jest w pełni człowiekiem?

– Minęłam ją w korytarzu, żeby sprawdzić – przyznała Sheba. – Czysty, całkowicie ludzki zapach. Odrażający.

– Hm. Przysięgłabym, że miała wśród przodków jakiegoś demona. Świetne znalezisko. Ale zapraszać chłopaka na randkę? Takie fizyczne zaangażowanie się to amatorszczyzna.

Sheba wojowniczo wysunęła podbródek, ale nie odpowiedziała. Jezebel miała rację, używanie człowieka zamiast umysłu demona było prymitywne i czasochłonne. Ale liczyły się wyniki. Sheba zainterweniowała w samą porę, nim Logan odkrył prawdziwą miłość.

– Cóż, to absolutnie nie umniejsza twoich osiągnięć tego wieczoru – powiedziała pojednawczym tonem Jezebel. – Jeśli ci się to uda, znajdziesz się w naszych podręcznikach.

– Dzięki – odpaliła Sheba. Czy Jezebel naprawdę sądziła, że pochlebstwami uśpi jej czujność?

Jezebel uśmiechnęła się, a otaczająca ją mgła podwinęła się na brzegach, imitując wyraz jej twarzy.

– Drobna rada. Podtrzymuj to zamieszanie, niech nie wiedzą, co się dzieje. Jeśli uda ci się skłonić Coopera. żeby pociągnął za spust, może któryś z tych niedoszłych gangsterów pomyśli, że to porachunki gangów. Jezebel pokręciła głową zdumiona. – Masz tu ogromny potencjał. Sprowokuj strzelaninę. Jeśli zrobi się gorąco, przyślą demona od zamieszek… Ale i tak zdobędziesz sporo uznania za wywołanie rozróby.

Sheba skrzywiła się, wokół jej uszu rozjarzyła się czerwona poświata. O co chodzi tej Jezebel? Gdzie tkwi haczyk? Jej myśli wciąż krążyły wokół ludzi, których dręczyła, ale nie wyczuwała w sali charakterystycznego siarkowego zapachu Jezebel. Nie było tu nic prócz nieszczęść, które ona sama sprowokowała, i kilku bąbli odrażającego szczęścia, którymi zamierzała zająć się jak najszybciej.

– Jesteś dzisiaj wyjątkowo pomocna – powiedziała Sheba, celowo przybierając obraźliwy ton.

Jezebel westchnęła, a jej mgła podwinęła się tak, że wyglądała na… zawstydzoną. Shebę po raz pierwszy ogarnęły wątpliwości, czy jej założenia są słuszne. Ale motywy Jezebel po prostu musiały być podłe. Demony nie bywają życzliwe. Jezebel z żałosną miną zapytała cicho:

– Tak trudno ci uwierzyć, że mogę chcieć twojego awansu?

– Tak.

Jezebel znów westchnęła. I znów wymowne zawijasy jej mgły sprawiły, że Sheba zaczęła tracić pewność.

– Dlaczego? – zapytała aspirantka na demona. – Co ty z tego masz?

– Wiem, że to źle… czy raczej dobrze… że daję ci użyteczne rady. Niezbyt podle z mojej strony. Sheba ostrożnie skinęła głową.

– To leży w naszej naturze, by kopać dołki pod każdym; demonami, ludźmi… Nawet aniołami, jeśli mamy okazję. Jesteśmy sługami zła. Odruchowo wbijamy każdemu nóż w plecy. Nie byłybyśmy demonami, gdyby nie rządziły nami zazdrość, chciwość, pożądanie i gniew. – Jezebel roześmiała się. – Pamiętam… Ile to już lat minęło? Jak Lilith to doprowadziła do twojej degradacji o parę klas, prawda? Krwawy ogień zapłonął w oczach Sheby na to wspomnienie.

– O mało.

– Poradziłaś sobie z tym lepiej niż większość. W tej chwili jesteś jedną z najniebezpieczniejszych piekielnych pracownic.

Znów pochlebstwo? Sheba zesztywniała. Jezebel nawinęła skrawek mgły na palec, po czym zakręciła palcem i posłała mglisty pierścień w niebo.

– Ale istnieje nadrzędny cel, Shebo. Demony takie jak Lilith nie potrafią dostrzec nic więcej prócz zła przed własnym nosem. Ale przecież cały świat jest pełny istot ludzkich, podejmujących miliony decyzji w każdej minucie dnia i nocy. Możemy negatywnie wpłynąć tylko na ułamek tych decyzji. I czasami, przynajmniej z mojego punktu widzenia, wydaje się, że anioły zyskują przewagę…

– Ależ Jezebel! – krzyknęła Sheba, szok rozwiał jej podejrzliwość. – Przecież wygrywamy. Wystarczy pooglądać wiadomości… To oczywiste, że wygrywamy.

– Wiem, wiem. Ale mimo tych wszystkich wojen i zniszczeń… Na świecie wciąż jest mnóstwo szczęścia. Na każdy napad, który zmienię w zabójstwo, przypada jedno ocalone życie. To na drugim końcu miasta jakiś anioł popycha niewinnego przechodnia, by rzucił się na pomoc napadniętemu, i bilans wychodzi na zero. Albo przekonuje rabusia, by porzucił ścieżkę zbrodni! Jesteśmy w defensywie.

– Ale anioły są słabe, Jezebel. Wszyscy to wiedzą. Są tak przepełnione miłością, że nie mogą się skupić. Te ptasie móżdżki co chwilę zakochują się w jakimś człowieku i sprzedają skrzydła w zamian za ludzkie ciało. Choć nie rozumiem, jakim cudem nawet największy anielski idiota może tego chcieć! – Sheba ze złością spojrzała na swoje ludzkie ciało. Tak ograniczające. – Nie rozumiem, jaki sens ma noszenie takiej powłoki przez pięćset lat. Domyślam się, że to ma być tortura, tak? Mroczni władcy pewnie lubią patrzeć, jak się męczymy.

– Chodzi o coś więcej. To po to, żebyś naprawdę ich znienawidziła. Ludzi, oczywiście. Sheba wybałuszyła na nią oczy.

– Dlaczego miałabym potrzebować powodu? Nienawiść to moja natura.

– To się zdarza, wiesz – powiedziała powoli Jezebel. – Nie tylko anioły rzucają to wszystko. Zdarzają się i demony, które wolą przehandlować rogi za człowieka.

– Nie! – Sheba otworzyła szeroko oczy, po czym zmrużyła je z niedowierzaniem. – Przesadzasz. Od czasu do czasu jakiś demon nawiedza człowieka, ale tylko po to, żeby go dręczyć. To tylko podła zabawa.

Jezebel skrzywiła się, zwijając mgłę w ósemkę, ale nie zaprzeczyła. To przekonało Shebę, że demonica mówi poważnie. Sheba przełknęła ślinę.

– No coś ty.

Nie potrafiła sobie tego wyobrazić. Jak można wyrzucić to całe przepyszne zło. Oddać ciężko zapracowaną parę rogów – rogów, dla których Sheba była skłonna zniszczyć dosłownie wszystko – i w zamian utknąć w słabym śmiertelnym ciele. Sheba zerknęła na połyskujące onyksowe rogi Jezebel i zmarszczyła brwi.

– Nie rozumiem, jak ktoś mógłby to zrobić.

– Pamiętasz, co powiedziałaś o aniołach? Że miłość mąci im umysły? – zapytała Jezebel. – No więc nienawiść też potrafi zaćmić umysł. Popatrz na Lilith i jej złośliwe dobre uczynki. Może zaczyna się od dokuczania młodszym demonom, ale kto wie, do czego to może doprowadzić? Cnota deprawuje.

– Nie wierzę, by kilka numerów wyciętych innemu demonowi mogło coś zmienić – mruknęła Sheba pod nosem.

– Shebo, nie lekceważ aniołów – zbeształa ją Jezebel. – Nie zadzieraj z nimi, słyszysz? Nawet silny demon średniego szczebla, jak ja, ma dość rozumu, by nie zadawać się z pierzakami. One trzymają się z daleka od nas, a my z daleka od nich. Od porachunków z aniołami są Władcy Piekieł.

– Wiem, Jezebel. Nie mam dziesięciu lat.

– Przepraszam. Znów jestem pomocna. – Jezebel zadrżała. – Ale czasami czuję się taka sfrustrowana! Gdziekolwiek spojrzeć, dobro i światło! Sheba pokręciła głową.

– Ja tego nie widzę. Nieszczęście jest wszędzie.

– Szczęście też, siostro. Jest wszędzie dookoła – odparła smutno Jezebel. Jej słowa zawisły w powietrzu; przez długą chwilę panowało milczenie. Lepki wiatr owiewał skórę Jezebel. Miami nie było piekłem, ale przynajmniej było w miarę komfortowe.

– Nie na moim balu! – oznajmiła Sheba z zajadłością. Jezebel uśmiechnęła się szeroko; jej zęby były czarne jak nocne niebo.

– Właśnie o to mi chodzi. Dlatego jestem tak nieznośnie pomocna. Bo potrzebujemy takich demonie jak ty. Potrzebujemy na froncie najgorszych żołnierzy, na jakich nas stać. Niech takie jak Lilith bawią się żałosnymi sztuczkami. Ja chcę mieć przy boku Shebę. Tysiące takich jak ty. Wtedy wygramy tę wojnę raz na zawsze.

Sheba zastanawiała się nad tym przez chwilę. Ważyła w duchu żarliwy zdecydowany ton Jezebel.

– To zło, ale w dziwnej postaci. Wygląda niemal jak dobro.

– Pokręcone, wiem. Po raz pierwszy roześmiały się obydwie.

– No dobrze, wracaj tam i zniszcz ten bal.

– Biorę się do dzieła. Idź do diabła, Jezebel.

– Dzięki, Sheeb. Nawzajem.

Jezebel puściła do niej oko i uśmiechała się coraz szerzej, aż czerń jej zębów przesłoniła całą twarz. Wyparowała w nocną ciemność.

Sheba została w mrocznej alejce, dopóki kuszący zapach siarki nie zniknął zupełnie. Wreszcie uznała, że koniec przerwy. Podbudowana wizją walki na pierwszej linii, pospieszyła z powrotem, pilnować swoich nieszczęść.

Bal rozkręcił się na dobre i wszystkie elementy zaczynały wskakiwać na miejsce.

Celeste osiągała wyniki w swojej podłej grze, przyznawała sobie punkt za każdą dziewczynę płaczącą w ciemnym kącie. Dwa punkty za każdego chłopaka, który rzucił się z pięściami na rywala.

W całej sali nasiona zasadzone przez Shebę wydawały owoce. Nienawiść rozkwitała wraz z pożądaniem, złością i rozpaczą. Istny piekielny ogród.

Stała za donicą z palmą i obserwowała to wszystko z zadowoleniem.

Nie, nie mogła zmusić ludzi do niczego. Mieli swoją wrodzoną wolną wolę, mogła więc tylko kusić, sugerować. Drobnymi rzeczami – wysokimi obcasami, szwami sukienek – mogła manipulować fizycznie, ale nie mogła do niczego przymuszać umysłów. Oni wszyscy musieli chcieć jej słuchać. I dziś słuchali aż miło.

Sheba była na fali i chciała dopilnować wszystkich drobiazgów, dlatego zanim zajęła się swoją najbardziej ambitną intrygą – Cooper był już pijany i całkowicie podatny na jej sugestie, gotów, by nim pokierować – wysłała myśli w tłum, szukając tych małych irytujących baniek szczęścia.

Nikt nie wyjdzie z tego balu nietknięty, dopóki ona ma w sobie choćby iskrę żaru.

Tam – co to ma być? Bryan Walker i Clara Hurst patrzą sobie w oczy, kompletnie obojętni na ból, rozpacz i fatalną muzykę wokół nich, po prostu ciesząc się swoim towarzystwem.

Sheba rozważyła możliwości i postanowiła posłać tam Celeste. Będzie zadowolona – trudno o podlejszą zabawę niż objawić całą swoją moc w obliczu czystej miłości. Poza tym Celeste posłusznie wypełniała każdą propozycję podsuwaną przez Shebę, zawsze chętna, by przeprowadzić kolejną demoniczną intrygę.

Ale nim zaczęła działać, Sheba musiała dokończyć swój rekonesans.

Niedaleko znalazła dowód, że w niewybaczalny sposób zaniedbała to, co miała pod samym nosem. Czy jej partner, Logan, naprawdę dobrze się bawi? Niemożliwe. Więc jednak odnalazł swoją Libby i teraz oboje byli szczęśliwi. Ale naprawienie tego nie powinno być zbyt trudne.

Po prostu pójdzie po swojego chłopaka, a Libby ucieknie we łzach. To prymitywne i amatorskie, tak interweniować cieleśnie… Ale i tak lepsze niż pozwolić, by miłość wygrała choć jedną matą bitwę.

Rekonesans był prawie zakończony. Został tylko jeszcze jeden maleńki zarodek szczęścia – samotny chłopak na drugim końcu sali. Ten denerwujący Gabe Christensen.

Sheba posłała mu złe spojrzenie. A ten z czego się tak cieszy? Został porzucony, jest sam.

Jego partnerka jest plagą całego balu. Normalny chłopak byłby w tej chwili przepełniony gniewem i bólem. Ale ten uparł się, że przysporzy jej roboty!

Sheba uważniej przyjrzała się umysłowi Gabe’a. Hm. Właściwie nie był szczęśliwy. W tej chwili był raczej zaniepokojony i najwyraźniej kogoś szukał. Celeste była tuż przed jego nosem. Wiła się lubieżnie, tańcząc wolny kawałek z Robem Carltonem (Pamela Green obserwowała ten popis zszokowana, przesycając powietrze wokół siebie smakowitą rozpaczą), ale to nie Celeste była źródłem niepokoju Gabe’a. On szukał kogoś innego.

To nie szczęście zakłócało atmosferę cierpienia wypielęgnowaną przez Shebę. Od tego chłopaka biła dobroć. A może nawet coś gorszego.

Sheba schowała się za palmą i sięgnęła myślami głębiej. Z jej nosa zaczął się sączyć dym.

– Gabe.

Gabe, zamyślony, pokręcił głową i kontynuował swoje poszukiwania.

Czekał pól godziny, patrząc, jak kolejne grupy dziewczyn wychodzą z łazienki, fala za falą.

Tu czy tam czuł słabe wołanie, ale nic tak silnego, jak rozszalała dławiąca tęsknota tamtej jednej dziewczyny.

Kiedy trzy kolejne grupki weszły i wyszły z łazienki, Gabe zatrzymał Jill Stein, by zapytać o tamtą.

– Czarne włosy i czerwona sukienka? Nie, nie widziałam w środku nikogo takiego. Łazienka jest pusta. Dziewczyna musiała jakoś się wymknąć.

Gabe wrócił do sali, rozmyślając o tajemniczej nieznajomej. Przynajmniej Bryan i Clara, Logan i Libby miło spędzali czas. To dobrze. Bo reszta klasy najwyraźniej przeżywała wyjątkowo paskudny wieczór. I nagle znów to poczuł. Poderwał głowę, słysząc wołanie, którego szukał. Gdzie ona jest?

Sheba zasyczała sfrustrowana. Gabe był całkowicie trzeźwy i wyjątkowo odporny na jej podstępne podszepty. Cóż, to nie mogło jej powstrzymać. Miała inne narzędzia.

– Celeste.

Pora, by ta zła dziewczyna podręczyła swojego partnera.

Sheba zaczęła delikatnie sugerować, by Celeste się tym zajęła. Ostatecznie Gabe był atrakcyjny według ludzkich kryteriów. A już z pewnością wystarczająco dobry dla Celeste, która nie miała zbyt wygórowanych oczekiwań. Gabe był wysoki i muskularny, choć bez przesady, miał ciemne włosy i regularne rysy. Miał też niebieskie oczy, które Sheba uważała za dość odrażające – były tak zdecydowanie dobre, niemal niebiańsko, brr! – ale to się podobało śmiertelnym dziewczynom. To właśnie jego spojrzenie sprawiło, że Celeste przyjęła zaproszenie od tej chodzącej dobroci.

Sheba zmrużyła oczy. Gabe już dawno był na jej czarnej liście, jeszcze zanim zaczął bruździć jej na tym balu.

To był ten sam chłopak, który zniweczył jej intrygę z lubieżnym nauczycielem matematyki – małą, zabawną rozgrzewkę, którą Sheba urządziła sobie przed balem, w tym samym czasie, kiedy pilnowała, by każdy zaprosił nieodpowiednią osobę. Gdyby Gabe nie postawił się panu Reese’owi…

Sheba zazgrzytała zębami, a z jej uszu sypnęły się iskry. Zniszczyłaby tego człowieka, razem z tą nieznośnie niewinną panienką. Nie żeby panu Reese’owi wiele brakowało do upadku, ale byłby to fantastyczny skandal. A teraz matematyk był wyjątkowo ostrożny. Bał się tych niebiańskobłękitnych oczu. Czuł się winny. A może zastanawiał się, czy nie iść do psychologa ze swoim problemem. Fuj!

Gabe Christensen był winny Shebie trochę nieszczęścia. I zamierzała wyegzekwować to, co jej się należy.

Spojrzała ze złością na Celeste, zastanawiając się, dlaczego dziewczyna nie ruszyła jeszcze w jego stronę. Ale ta wciąż wisiała na Robie, rozkoszując się bólem Pameli. Dość tej zabawy! Pora siać zamęt. Sheba szepnęła w jej umyśle, popychając ją w kierunku Gabe’a. Celeste uwolniła się od chłopaka i spojrzała na Gabe’a, który wciąż się rozglądał. Przez sekundę na niego patrzyła i nagle uciekła z powrotem w ramiona Roba. Dziwne. Te niebieskie jasne oczy były dla niej niemal równie odrażające, jak dla samej Sheby.

Sheba znów naparła, ale Celeste – chyba po raz pierwszy – odepchnęła ją i przyssała się do chętnych ust Roba, by nie myśleć o tamtym.

Osłupiała Sheba zaczęła szukać innego sposobu zniszczenia tego irytującego chłopaka, ale przerwało jej coś o wiele ważniejszego niż jeden dobry człowiek.

Na brzegu parkietu Cooper Silverdale aż trząsł się z furii, patrząc na Melissę i Tysona. Jego partnerka tańczyła z głową na ramieniu Tysona, zupełnie nieświadoma uśmieszków samozadowolenia, które Tyson posyłał Cooperowi.

Pora działać. Cooper zastanawiał się nad kolejnym kubkiem ponczu, by utopić swój ból; Sheba nie mogła pozwolić, żeby upił się do nieprzytomności, a niewiele mu już brakowało.

Skupiła się na nim i Cooper nagle stwierdził tępo, że ten zielony syrop jest ohydny. Nie wmusi w siebie ani odrobiny więcej. Rzucił niedopity kubek na podłogę i odwrócił się, by spojrzeć na rywala.

Ona uważa, że jestem żałosny, powiedział głos w jego głowie. Nie, w ogóle o mnie nie myśli. Ale mogę zrobić coś takiego, że nigdy mnie nie zapomni…

Zamroczony alkoholem Cooper sięgnął do paska i pogładził lufę pistoletu pod marynarką.

Sheba wstrzymała oddech. Iskry wytrysnęły z jej uszu.

I nagle poczuła, że ktoś się w nią wpatruje.

Do Gabe’a znów wróciło to nieznośne pragnienie – kogoś tonącego, krzyczącego o pomoc. To musiała być ta sama dziewczyna. Nigdy w życiu tak się nie czuł.

Jego wzrok błądził desperacko po tańczących parach, ale wciąż jej nie widział. Zaczął obchodzić parkiet, wpatrując się w twarze ludzi stojących pod ścianami. Tu też jej nie było.

Zobaczył Celeste z kolejnym chłopakiem, ale to go nie obchodziło. Wiedział, że jeśli dziewczyna nie poprosi go o odwiezienie do domu w ciągu kilku najbliższych chwil, to niewiele będzie mógł na to poradzić. Ktoś inny bardziej go potrzebował.

Znów to poczuł, jakby ktoś ciągnął za smycz, i Gabe zaczął się zastanawiać, czy przypadkiem nie wariuje. Może dziewczyna w płomienistej sukience była tylko wytworem jego wyobraźni.

Może to gorączkowe błaganie było tylko obłąkanym złudzeniem.

Ale w tej chwili znalazł to, czego szukał.

Gdy wyjrzał zza potężnych pleców nadąsanego Heatha McKenziego, dostrzegł mały, ale jaskrawy błysk czerwieni. Była tam – schowana za sztuczną palmą – dziewczyna w płomienistej sukience i kolczykach błyszczących jak iskry. Jej ciemne oczy, głębokie jak czarna woda, w której tonęła w jego wyobraźni, spojrzały na niego. To ona wołała o pomoc.

Nie musiał się zastanawiać, by ruszyć w jej stronę. Zresztą pewnie nie zdołałby się powstrzymać, choćby nawet chciał.

Był pewien, że nigdy wcześniej nie widział tej dziewczyny; jej twarz była obca.

Jej ciemne oczy w kształcie migdałów były spokojne, ale to w nich kumulował się jednocześnie krzyk pełny rozpaczy. To one go przyciągały. Nie mógł się im oprzeć, tak jak nie mógł nakazać swojemu sercu, żeby przestało bić. Ona go potrzebowała.

Sheba patrzyła z niedowierzaniem, jak Gabe Christensen idzie prosto do niej. Zobaczyła w jego myślach swoją twarz i zrozumiała, że osobą, której szukał, była… ona.

Pozwoliła sobie na to krótkie rozproszenie uwagi – wiedząc, że Cooper jest do jej dyspozycji, i że kilka minut zwłoki i tak go nie ocali. Co za ironia losu. Więc Gabe chciał, żeby Sheba go zniszczyła? Proszę bardzo, spełni jego życzenie. Jego cierpienie będzie tym słodsze, że sam je sobie wybrał. Wyprostowała się w swojej piekielnej sukni, która pieściła jej krągłości.

Wiedziała, co czuje każdy samiec ludzkiego rodzaju, patrząc na jej strój.

Ale ten denerwujący chłopak gapił się w jej oczy.

Nikt nie powinien tego robić. Demony są niebezpieczne. Ludzie, którzy nie odwrócili w porę wzroku, mogli utknąć jak w pułapce. A wtedy byli skazani na tęsknotę za nią, na palące pożądanie…

Tłumiąc uśmiech, Sheba spojrzała głęboko w jego oczy koloru nieba. Idiotycznie ludzkie.

Gabe zatrzymał się kilka kroków od dziewczyny, na tyle blisko, żeby nie musieć przekrzykiwać głośnej muzyki. Wpatrywał się w nią intensywnie. Pewnie pomyśli, że jest niewychowany albo że mu odbiło. Ale ona odwzajemniała jego spojrzenie. Otworzył usta, żeby się przedstawić, ale nagle na opanowanej twarzy dziewczyny odmalował się szok. Szok? Czy przerażenie? Jej blade wargi rozchyliły się i usłyszał, że wymknął się z nich zduszony okrzyk. Jej wyprostowane, sztywne ciało nagle zmiękło i zaczęło osuwać się na podłogę.

Gabe skoczył do niej i złapał ją w ramiona, zanim upadła.

Pod Shebą ugięły się kolana, kiedy jej ogień zgasi. Wewnętrzny płomień zniknął, wyssany, zduszony jak ognik świecy w próżni.

W sali nie było już tak zimno i nie czuła żadnego zapachu prócz potu, wody kolońskiej i stęchłego powietrza przepuszczonego przez klimatyzator. Nie czuła już cudownego smaku nieszczęścia, nad którym tak się napracowała. Nie czuła smaku, niczego prócz własnych spierzchniętych ust.

Czuła za to silne ramiona Gabe’a Christensena.

Sukienka dziewczyny była miękka i ciepła. Może właśnie w tym problem, pomyślał Gabe, przyciągając ją do siebie. Może duchota w zatłoczonej sali i ta ciężka suknia to było za wiele. Niespokojnie odgarnął jedwabiste włosy z jej twarzy. Ale jej czoło było chłodne, a skóra nie była lepka od potu. Przez cały czas patrzyła na niego.

– Wszystko w porządku? Możesz stać? Przepraszam, nie wiem, jak masz na imię.

– Nic mi nie jest – wydusiła dziewczyna niskim, chrapliwym głosem, pełnym zdumienia. – Tak… mogę stać.

Wyprostowała się, ale Gabe jej nie puścił. Nie miał ochoty. A ona się nie odsuwała. Jej drobne dłonie powędrowały w górę i spoczęły na jego ramionach, jakby tańczyli ze sobą.

– Kim jesteś? – zapytała.

– Gabe. Gabriel Michael Christensen – przedstawił się wyczerpująco, szczerząc się w uśmiechu. – A ty?

– Sheba. – Zawahała się. – Sheba… Smith.

– W takim razie może zatańczysz, Shebo Smith? Jeśli dobrze się czujesz.

– Tak szepnęła, jakby do siebie. – Tak, czemu nie. Wciąż nie odrywała od niego oczu.

Zaczęli kołysać się w rytm kolejnej koszmarnej piosenki. Ale tym razem ta nieznośna muzyka nie przeszkadzała już Gabe’owi.

Nagle skojarzył. Nowa dziewczyna. Niesamowita sukienka. Sheba. To była partnerka Logana, ta, którą zaprosił, i która potem nie życzyła sobie jego towarzystwa. Gabe zaniepokoił się, czy to w porządku odbijać dziewczynę przyjacielowi. Ale po sekundzie przestał się martwić. Logan był szczęśliwy z Libby. Nie było sensu przeciwstawiać się przeznaczeniu. Ponadto Sheba i Logan nie byli sobie pisani.

Gabe zawsze miał wyczucie w tych sprawach – dostrzegał osobowości, które do siebie pasowały, mogły zgodnie funkcjonować w parze. Przez to swatanie był obiektem niezliczonych żartów, ale wcale mu to nie przeszkadzało. Lubił patrzeć na szczęśliwych ludzi. A ta poważna dziewczyna z oczami jak czarne jeziora – Sheba – nie pasowała do Logana. To rozpaczliwe wołanie o pomoc ucichło, kiedy jej dotknął. On również czuł się o wiele lepiej, trzymając ją w ramionach, nie słyszał już tego dziwnego błagania. Była bezpieczna w jego objęciach, nie tonęła już, nie była zagubiona. Gabe bał się ją wypuścić. Nie chciał, żeby ten krzyk rozpaczy powrócił.

Z początku wydawało mu się dziwne, że znalazł się we właściwym miejscu i że jest jedynym człowiekiem, który powinien tu być. Nie chodziło o to, że nigdy przedtem nie miał dziewczyny – podobał się im i zaliczył niejeden przelotny związek. Ale zawsze w pobliżu był jakiś chłopak, który bardziej pasował do dziewczyny, z którą Gabe się spotykał. On mógł liczyć tylko na przyjaźń. I na tym poprzestawał.

Czy to było przeznaczenie? Opiekowanie się tą smukłą dziewczyną, trzymanie jej w ramionach? Gabe bardzo się starał zachowywać normalnie.

– Jesteś nowa w Reed River, prawda? – zapytał ją.

– Chodzę tu dopiero od paru tygodni – przyznała.

– Zdaje się, że nie mieliśmy razem żadnych zajęć.

– Nie, pamiętałabym, gdybym kiedykolwiek znalazła się blisko ciebie. Dziwnie to ujęła. Patrzyła w jego oczy, jej dłonie delikatnie ściskały jego ramiona. Odruchowo przyciągnął ją odrobinę bliżej.

– Dobrze się dzisiaj bawisz? – zapytał. Westchnęła głęboko.

– Teraz już tak – odparła z dziwnym żalem. – Bardzo dobrze.

Dała się złapać w pułapkę! Jak idiotka, jak świeżo narodzony osesek, jak nowicjuszka, żółtodziób!

Oparła się o Gabe’a, nie mogąc się powstrzymać. Nie była w stanie się powstrzymywać.

Patrzyła w jego niebiańskie oczy i czulą, że ma ochotę westchnąć. Żałosne.

Jak mogła nie zauważyć znaków ostrzegawczych?

Tego, jak czysta dobroć otaczała go niczym tarcza. Jak jej sugestie odbijały się od niego bezsilnie. Jedynymi ludźmi, bezpiecznymi przed jej niszczycielskimi siłami, byli jego przyjaciele, których dotykał i z którymi rozmawiał.

Już same jego oczy powinny ją ostrzec!

Celeste była mądrzejsza od Sheby. A przynajmniej miała instynkt, który trzymał ją z dala od tego niebezpiecznego chłopaka. Kiedy uwolniła się już od jego przeszywającego spojrzenia, zachowywała bezpieczny dystans. Dlaczego ona, Sheba, tego nie dostrzegła? Dlaczego Gabe w ogóle wybrał Celeste? Oczywiście, że go do niej ciągnęło! Teraz wszystko było jasne.

Sheba kołysała się w rytmie muzyki dudniącej w sali; czuła się bezpieczna w jego objęciach, czuła się chroniona. Szczęście zakradało się do jej pustego serca.

Nie – tylko nie to!

Jeśli już była szczęśliwa, to za chwilę zdarzy się coś straszniejszego. Miłość!

W końcu tkwiła w objęciach anioła.

Nieprawdziwego anioła. Gabe nigdy nie miał skrzydeł – nie był jednym z tych ckliwych ptasich móżdżków, którzy przehandlowali pióra i wieczność za śmiertelną miłość. Ale któreś z jego rodziców musiało zrobić coś takiego.

Gabe był półaniołem – choć nie miał pojęcia o własnej naturze. Gdyby o tym wiedział, Sheba zobaczyłaby to w jego myślach i umknęła przed tym boskim koszmarem. Teraz prawda była dla niej aż nazbyt oczywista – z tak bliska czuła zapach asfodeli, który wydzielała jego skóra.

I oczywiście odziedziczył oczy po swoim anielskim rodzicu. Te niebiańskie oczy, które powinny ją ostrzec, gdyby Sheba nie była tak pochłonięta swoimi podłymi intrygami.

Istniał ważny powód, dla którego nawet doświadczone diablice jak Jezebel uważały na anioły.

Jeśli dla człowieka niebezpieczne było patrzenie w oczy demona, to demon nie powinien dać się uwięzić w spojrzeniu anioła. Jeśli to zrobił, gasł w nim piekielny ogień i był uwięziony, dopóki go nie zbawiono. Bo właśnie tym zajmowały się anioły. Zbawianiem.

Sheba była zniewolona.

Prawdziwy anioł od razu wiedziałby, czym jest Sheba, i wygnałby ją, gdyby był dość silny, albo trzymałby się z daleka. Ale Sheba potrafiła sobie wyobrazić, jakie odczucia musiała budzić jej obecność w kimś takim jak Gabe, obdarzonym instynktem zbawiania. Nie wiedział z kim ma do czynienia, a mimo wszystko czul jej potępioną duszę, której wołanie było dla niego jak syreni śpiew.

Przepełniona szczęściem patrzyła bezradnie na piękną twarz Gabe’a i zastanawiała się, jak długo potrwa ta tortura.

Z pewnością za długo, by uratować jej doskonały szkolny bal.

Pozbawiona ognia piekielnego Sheba nie miała wpływu na śmiertelników. Ale wciąż widziała, co się dzieje – i obserwowała, bezradna i obrzydliwie rozanielona, jak wszystko się rozsypuje.

Cooper Silverdale zachłysnął się z przerażenia na widok pistoletu połyskującego w jego drżącej dłoni. Co mu odbiło? Wepchnął broń z powrotem za pasek i pobiegł do łazienki, gdzie gwałtownie zwymiotował poncz do umywalki.

Problemy żołądkowe Coopera przerwały bójkę Matta i Dereka, która właśnie nabierała tempa w męskiej toalecie. Dwaj przyjaciele spojrzeli na siebie spod spuchniętych powiek. Dlaczego się biją? Przez dziewczynę, której żaden z nich nawet nie lubił? Co za głupota! Nagle zaczęli się przepraszać, przerywając sobie nawzajem.

Z uśmiechami na rozbitych wargach, obejmując się, wrócili do sali balowej.

David Alvarado zrezygnował ze swoich planów, by napaść na Heatha po balu, bo Evie przebaczyła mu, że zniknął z Celeste. Teraz, dotykając jej miękkiego i ciepłego policzka, kołysał się z nią w rytm powolnej muzyki. Nie miał najmniejszego zamiaru jej zranić. Za nic w świecie.

I nie tylko David to czuł. Jakby ta nowa piosenka była magiczna. Wszyscy na sali odruchowo zaczęli szukać tych, z którymi powinni tu przyjść, żeby koszmar zmienić w szczęśliwy wieczór.

Trener Lauder, samotny i przygnębiony, spojrzał znad nieapetycznych ciastek prosto w oczy wicedyrektorki Finkle. Ona też wyglądała na samotną. Podszedł do niej, uśmiechając się niepewnie.

Kręcąc głową i mrugając, jakby się właśnie obudziła z koszmarnego snu, Melissa Harris wyrwała się Tysonowi i pobiegła do wyjścia. Zamierzała złapać jak najszybciej taksówkę…

Atmosfera na balu w szkole Reed River wróciła do normy. Gdyby Sheba była sobą, dalej by knuła. Ale teraz rozpacz, gniew i nienawiść zniknęły. Umysły ludzi zbyt długo były pod jej władaniem. Wszyscy odwrócili się ku szczęściu i kurczowo uchwycili się miłości.

Nawet Celeste miała dość tej jatki. Została w ramionach Roba, drżąc na wspomnienie tych doskonałych błękitnych oczu.

Sheba i Gabe przytulali się do siebie. Nie zauważyli nawet zmiany piosenki.

Cały ten przepyszny ból, całe to nieszczęście – wszystko przepadło! Teraz na pewno wróci do gimnazjum.

Gdzie tu jest niesprawiedliwość?!

A Jezebel! Czy to zaplanowała? Czy próbowała odwrócić uwagę Sheby od faktu, że na balu jest niebezpieczny półanioł? A może byłaby zawiedziona? Czy naprawdę przyszła tu, by zagrzać ją do walki? Teraz Sheba nie mogła się tego dowiedzieć. Teraz, kiedy zgasł jej ogień, nie zobaczyłaby Jezebel – śmiejącej się czy też zasmuconej.

Zgorszona Sheba westchnęła ze szczęścia. Gabe był taki dobry. A w jego ramionach i ona czuła się dobrze. Czuła się cudownie.

Wiedziała, że musi się uwolnić, zanim szczęście i miłość zniszczą ją całkowicie! Czy już na zawsze utknęła z tym niebiańskim dzieciakiem jakiegoś pierzaka?

Gabe uśmiechnął się do niej i znów westchnęła.

Wiedziała, co czuje w tej chwili Gabe. Anioły były najszczęśliwsze, kiedy uszczęśliwiały kogoś innego, a im większe wrażenie wywoływały, tym bardziej były zachwycone. Gabe musiał być w siódmym niebie – fruwał, jakby naprawdę miał skrzydła. Nigdy jej nie puści.

Demonica miała tylko jedną szansę na powrót do swojego znienawidzonego, nieszczęśliwego i płonącego domu.

Gabe musiałby ją tam odesłać.

Myśląc o swojej szansie, Sheba poczuła się o wiele gorzej, ogarnęła ją cudowna fala dawnego smutku. Gabe objął ją mocniej, czując, że mu się wymyka, i smutek utonął w zadowoleniu.

Ale dziewczyna nie traciła nadziei.

Spojrzała w jego przepełnione miłością, anielskie oczy i uśmiechnęła się z rozmarzeniem.

Jesteś wcielonym złem, pomyślała. Masz prawdziwy talent do wywoływania nieszczęść. Znasz cierpienie na wylot. Możesz się wydostać z tej pułapki i wszystko będzie jak dawniej.

Przecież potrafiła wywołać tyle bólu i chaosu – ileż to roboty, sprowokować tego anielskiego chłopaka, żeby posłał ją do diabła?

 


* Celeste – Niebiańska (przyp. tłum.).

Koniec

Vicky

Trochę nieśmiała, zawsze odrobinę rozkojarzona i najczęściej w czymś głęboko zaczytana. Kocha fantastykę i kulturę Japonii. Z zamiłowaniem tworzy opowiadania i irytuje otaczających ją ludzi. Oprócz bloga (przez zupełny przypadek) prowadzi portale PapieroweMotyle, DuzeKa oraz Secretum.Ps. Nie zapomnij zostawić swojego linka w komentarzu, żebym również mogła odwiedzić Twoją stronę!

5 komentarzy

  1. Odpowiedz

    IRRESA

    31 maja 2011

    To już znam!

  2. Odpowiedz

    Wika ;]

    19 czerwca 2011

    O jej! Strsznie ciężko mi się to opowiadanie czytało. Nawet chyba go do końca nie zrozumniałam *uśmiech*

  3. Odpowiedz

    lilijka:)

    21 lipca 2011

    A mi wręcz przeciwnie czytalo sie cudownie łatwo i przeciwnie do ciebie mysle ze zrozumialam wszystko – wrecz moge z usmiechem stwierdzic, ze warto bylo poswiecic chwilke na przeczytanie

  4. Odpowiedz

    IRRESA

    22 lipca 2011

    Mi to opowiadanie kiedyś tak Vicky przesłała i strasznie mi się spodobało. *uśmiech*

  5. Odpowiedz

    magda

    26 lipca 2016

    Świetne.

LEAVE A COMMENT

RELATED POSTS