Widunka – Joanna Tekieli

Widunka

Istnieją książki, które przenoszą nas do zupełnie innego świata – pachnącego dymem z ognisk, ziołami suszonymi pod strzechą i ściółką prastarej puszczy. „Widunka” Joanny Tekieli to właśnie taka opowieść. Zanurzona w słowiańskich realiach, mądra, ciepła i pełna odwagi. Idealna dla tych, którzy czasem mają dość współczesnego pędu i marzą o wędrówce w głąb lasu… i siebie.

O czym jest książka?

Mira, młoda mieszkanka osady Wikliniec, od zawsze czuje, że coś w jej świecie jest nie tak. Zamiast ślepo przyjmować zasady starszyzny, zadaje pytania, kwestionuje utarte ścieżki, nie zgadza się na „bo tak zawsze było”. A gdy w odpowiedzi dostaje… propozycję małżeństwa ze starszym wdowcem, coś w niej pęka. Dziewczyna postanawia opuścić wioskę i ruszyć w nieznane.

W drodze towarzyszy jej zrzędliwy Roch – postać z początku trudna, ale jak się okazuje, mająca serce większe niż niejeden bohater romantyczny. Ich wspólna podróż przez puszcze, gaje i słowiańskie osady to droga ku dojrzewaniu, zrozumieniu i przemianie. Wędrując, Mira odkrywa inne spojrzenia na życie, inne wartości i… inne możliwości. Z każdym krokiem rośnie w siłę. A kiedy wraca do rodzinnego Wiklińca, już nie jako buntowniczka, lecz jako kobieta, która wie, czego chce – staje się początkiem zmian.

Moja opinia i przemyślenia

Joanna Tekieli stworzyła coś naprawdę pięknego. „Widunka” to powieść, która zachwyca klimatem – słychać tu szum lasu, czuje się wilgoć poranka i ciepło drewnianej chaty. Słowiański folklor nie jest tu tylko tłem – to żywy, pulsujący świat pełen wierzeń, przesądów („głupiadów!”), rytuałów i mądrości pokoleń.

Mira to bohaterka z krwi i kości – silna, ale nie pozbawiona wątpliwości. Buntownicza, ale potrafiąca słuchać. Jej przemiana nie jest spektakularna, ale bardzo autentyczna – krok po kroku poznaje siebie, świat i ludzi. Podobało mi się, że to nie historia o ucieczce, tylko o dojrzewaniu. O potrzebie wolności, ale też o odpowiedzialności i odwadze bycia sobą.

Ogromnym atutem są też relacje międzyludzkie – nie tylko ta między Mirą a Rochem, ale też z postaciami spotykanymi po drodze. Każda z nich wnosi coś ważnego, każda coś pokazuje, uczy. A całość podana jest w języku ciepłym, malowniczym i bardzo sugestywnym – momentami aż się chciało zatrzymać i po prostu podziwiać krajobraz.

Podsumowanie

„Widunka” to piękna opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu siebie i odwadze do życia na własnych zasadach. To literacka podróż do czasów, gdy ludzie żyli bliżej natury, siebie i swoich przekonań. Joanna Tekieli pokazuje, że nawet w świecie pełnym zakazów i przesądów można odnaleźć drogę do wolności – pod warunkiem, że ma się odwagę ruszyć w nieznane.

Dla wszystkich miłośników słowiańskich klimatów, ciepłych opowieści i mądrych bohaterek – „Widunka” to lektura obowiązkowa. Taka, która zostaje w sercu na długo.

Recenzja pisana dla portalu duzeka.pl