Ściany pomieszczenia udekorowane były wysoko upiętymi żółto-czerwonymi draperiami i wstęgami oraz jesiennymi motywami liści i ziół. Stłumione światło lamp padało na pojawiających się w pubie wciąż nowych gości. Impreza była huczna, wydawana na prawie pięćdziesiąt osób, ponieważ dziewczyny postanowiły urządzić ją wspólnie – wszystkie trzy urodziny obchodziły z końcem października lub na początku listopada. Mimo,…
Aniela po prostu nie mogła w to uwierzyć. Nie, Maja zawsze miała o Jarku złe zdanie. Musi, zwyczajnie musi, się sama o tym przekonać. Przecież jej chłopak nie mógł okazać się takim skończonym draniem. Był późny wieczór, na zewnątrz było już ciemno. Noc rozjaśniało jedynie nikłe światło ulicznych latarni. Dziewczyna wreszcie przestała wpatrywać się w…
Siedziała zamknięta w łazience. Płakała. Uważała, że wszystko w niej jest do kitu. Nawet imię miała obciachowe. Łucja… kto w dzisiejszych czasach nazywa córkę Łucja? Dlaczego mama nie mogła jej dać jakiegoś normalnego, zwyczajnego imienia, jak na przykład Kasia albo Ola? Szczytem jej marzeń było nazywać się Julia. To takie piękne, jednocześnie niepospolite i akceptowane…
Dla „Gabriela”, który zawsze będzie moim natchnieniem :* Marika była dziewczyną o niepospolitej urodzie. Miała długie czarne włosy i bystre, fiołkowe oczy. Jej różowe usta i alabastrowa skóra upodabniały ją nieco do Królewny Śnieżki z baśni braci Grimm. Tej wiosny Marika skończyła liceum i od października wybierała się na studia. To były jej pierwsze ponad…
Trzy rzeczy pozostały z raju: gwiazdy, kwiaty i oczy dziecka. Dante Alighieri Było brzydkie, deszczowe popołudnie. Szare ulice Londynu zasnuwała gęsta, lepka mgła. Eliza szybkim krokiem wracała do domu. Wilgotne pasma włosów przyklejały się do jej twarzy. Torba z zakupami była kompletnie przemoczona, przez co zrobiła się nieprzyjemnie śliska. Szara kurtka na miękkiej podszewce też…
![Za każdym razem, kiedy sięgam po kolejną książkę Jennifer Lynn Barnes, myślę sobie, że tym razem już chyba wiem, czego się spodziewać. I za każdym razem autorka bardzo szybko udowadnia mi, że jednak nie. „The Fixers. Próba sił” miałam tylko zacząć, przeczytać kilka rozdziałów i odłożyć na później. Skończyło się oczywiście na tym, że pochłonęłam całość w jeden dzień. Cóż… typowa Barnes.
[…]
Ten tom podobał mi się chyba jeszcze bardziej niż pierwszy. Od początku czuć, że nie będzie to zwyczajna historia o licealnej rywalizacji. Szkolne konflikty mieszają się tutaj z grą o wpływy, a niektóre nazwiska znaczą zdecydowanie więcej niż najlepsze oceny czy popularność na korytarzu.
Tess polubiłam jeszcze mocniej. Jest inteligentna, uparta, błyskawicznie łączy fakty i oczywiście regularnie wpada w sam środek wydarzeń, od których rozsądniejsza osoba trzymałaby się bardzo daleko. Trochę przypomina inne bohaterki Jennifer Lynn Barnes, ale zupełnie mi to nie przeszkadza. Skoro ten schemat działa tak dobrze, nie widzę powodu, żeby z niego rezygnować.
Najbardziej lubię jednak sam klimat tej serii. Tutaj wiedza naprawdę jest walutą. Każdy coś wie, każdy coś ukrywa, a odpowiednia informacja potrafi dać większą przewagę niż pieniądze. Do tego dochodzi mnóstwo zwrotów akcji. Gdy już wydawało mi się, że zaczynam rozumieć, co właściwie się dzieje, kolejny rozdział bardzo uprzejmie burzył całą moją teorię.
Emocje są, napięcie jest, tajemnice również. I oczywiście ten charakterystyczny dla Barnes moment: „jeszcze tylko jeden rozdział”, po którym nagle orientujemy się, że zostało ich pięć.
„The Fixers. Próba sił” to naprawdę udana kontynuacja i dla mnie zdecydowanie mocniejsza część tej historii. Polityczne intrygi, szkolna rywalizacja, rodzinne sekrety i bohaterowie, którym nie zawsze można ufać, tworzą mieszankę, od której trudno się oderwać.
—
Pełną recenzję znajdziesz na moim blogu www.miye.eu #mustread #bookstagrampl [współpraca recenzencka]](https://miye.eu/wp-content/plugins/instagram-feed/img/placeholder.png)