Promyczek – Kim Holden

‚Promyczek” to książka promowana jako pozycja obowiązkowa dla fanów Johna Greena, Colleen Hoover i Rainbow Rowell. Oprócz samego chwytliwego tytułu i pozytywnych opinii Internautów, muszę przyznać, że do sięgnięcia po nią przekonało mnie właśnie porównanie do twórczości jednej z moich ulubionych pisarek.

Promyczek to przezwisko, które Kate Sedgwick otrzymała od przyjaciela, gdyż w idealny sposób odzwierciedlało jej charakter. Mimo pogodnego usposobienia i romantycznej duszy, dziewczyna nie wierzy w prawdziwą miłość. Będzie jednak musiała zmienić zdanie, gdy na swej drodze spotka Kellera Banksa, którego pokocha całym swoim sercem. Tylko czy tak naprawdę mogliby kiedykolwiek być razem szczęśliwi, skoro każde z nich skrywa w swym życiu okropnie trudne do zniesienia tajemnice?

Katie, główna bohaterka powieści, stała się jedną z moich ulubionych książkowych postaci. To niezwykle dzielna, pogodna i empatyczna osoba. Jest naprawdę wyjątkowa. Została wykreowana w taki sposób, że potrafi nie tylko docenić w życiu najważniejsze wartości, ale również wskazać je czytelnikom.

Mogłabym powiedzieć, że sposób pisania Kim Holden jest dobry, ale z pewnością nie wyraziłabym tymi słowami ani tego co dokładnie mam na myśli, ani moich uczuć. Bliższe rzeczywistości będzie stwierdzenie, że Kim Holden to pisarka, która tworzy naturalnie. Jej słowa są proste, lekkie i trafiają bezpośrednio do serca i umysłu czytelnika, a ich przesłanie głęboko porusza.

Książka jest bardzo gruba – liczy sobie niemalże sześćset stron – przez co odrobinę niewygodnie się ją czyta. Jestem zdziwiona, że wydawnictwo nie zdecydowało się podzielić jej przynajmniej na dwa tomy, ostatecznie to teraz niezwykle popularna koncepcja. Do torebki bym jej nie schowała (chociaż jestem przekonana, że wiele osób, które zaczęły czytać „Promyczka” tak właśnie postąpiło). Jednak poza tym drobnym mankamentem wydana została bardzo starannie, a na to wydanie składa się wiele drobnych elementów: świetne tłumaczenie, dobra edycja tekstu, ciekawy projekt okładki.

Szczerze żałuję, że przeczytałam tą książkę. Nie, nie dlatego, że była kiepska. Jest naprawdę świetna, genialna, doskonała! To właśnie jednak stanowi największy problem. „Promyczek” wywołuje zbyt wiele emocji i pozostawia po sobie niezatarty ślad oraz myśli, z którymi nie potrafię sobie poradzić. Po lekturze powieści zwyczajnie nie mogę się pozbierać. Książka jest niezwykle smutna, ale również wzruszająca i piękna.

Dziękuję!