Ofiary władzy – Inga Ergen i Bartosz Kurek

Ofiary władzy

Urodzinowe przyjęcie. Dom pełen gości, drinki z bąbelkami, dziecięce śmiechy w tle. A potem — cisza. Dziewięcioletni Max znika bez śladu. I nie jest to chłopiec z sąsiedztwa, którego ktoś mógłby przeoczyć — to syn wiceministra zdrowia i znanej aktorki. Z miejsca włącza się alarm: dla policji, dla mediów, dla ludzi u władzy. Na śledztwo zostają oddelegowani komisarz Jarek Grzmiński i psycholożka policyjna Lena Korcz — duet, który dobrze wie, że w takich sprawach czas to najgorszy wróg.

O czym jest książka?

Na początku wszystko wygląda na standardową sprawę zaginięcia. Ktoś zniknął, jest dziecko, są zrozpaczeni rodzice i presja, żeby działać szybko. Ale autorzy dość szybko dają do zrozumienia, że to dopiero wierzchołek góry lodowej. Bo Max nie jest jedynym zaginionym dzieckiem z tzw. „dobrego domu” w ostatnich miesiącach. Bo rodzina chłopca ma więcej do ukrycia, niż przyznałaby w oświadczeniu prasowym. I wreszcie — bo ktoś tu bardzo nie chce, żeby prawda wyszła na jaw.

W miarę rozwoju fabuły wchodzimy coraz głębiej w świat układów, przetargów, starych błędów i politycznego cynizmu. Znika chłopiec, ale wokół znika też coś jeszcze — granica między troską a interesem, między opieką a kontrolą. Autorzy nie uciekają od mocnych tematów. Pokazują nie tylko bezwzględność elit, ale też zaniedbania emocjonalne, które nie zostawiają siniaków, ale zostawiają ślady.

Moja opinia i przemyślenia

„Ofiary władzy” to kryminał dobrze osadzony w rzeczywistości — zarówno tej społecznej, jak i emocjonalnej. Historia trzyma tempo dzięki krótkim rozdziałom i wyrazistym scenom. Świetnie wypadają główni bohaterowie: Grzmiński, cyniczny, ale skuteczny, oraz Lena — bardziej refleksyjna, zmagająca się z własnymi demonami, a jednocześnie bardzo uważna w obserwacjach.

Książka dobrze pokazuje, jak władza i pieniądze deformują relacje. I nie chodzi tylko o polityków — chodzi o każdą sytuację, w której dziecko staje się dodatkiem do wizerunku, a nie osobą. W tle mamy też echa hejtu, samotności, prób radzenia sobie z traumą. Wbrew pozorom to nie tylko thriller, ale też historia o tym, co się dzieje, gdy dorośli są zbyt zajęci własnym światem, by zauważyć, co dzieje się w pokoju obok.

Pozytywny jest moim zdaniem również brak taniej sensacji. Autorzy nie epatują przemocą, nie budują napięcia na szokujących detalach. Stawiają raczej na układanie kolejnych warstw intrygi i psychologiczne napięcie między postaciami.

Podsumowanie

„Ofiary władzy” to nie jest książka, która zadowoli się jedną zagadką i prostym rozwiązaniem. To historia o tym, że zbrodnia rzadko bywa oderwana od kontekstu. I że w świecie polityki wszystko ma swoją cenę — także dziecięce bezpieczeństwo.

To dobry kryminał dla czytelników, którzy lubią, gdy opowieść kryminalna nie kończy się na znalezieniu winnego, ale zostawia pytania. O to, kto naprawdę jest odpowiedzialny. I o to, co musi się wydarzyć, by ktoś wreszcie to zauważył.

Warto przeczytać — nie tylko dla samej intrygi.

Egzemplarz recenzencki otrzymałam od wydawcy.