Dom samobójców – Charlie Donlea

Dom samobójców

„Dom samobójców” zwrócił moją uwagę już samym tytułem i okładką. Zapowiadał historię mroczną, niepokojącą, z dusznym klimatem i tajemnicą, która będzie prowadzić czytelnika przez kolejne strony. Po opisie spodziewałam się kryminału z mocnym thrillerowym zacięciem, takiego, od którego trudno się oderwać. Rzeczywistość okazała się jednak trochę bardziej skomplikowana.

O czym jest książka

Akcja koncentruje się wokół tragedii, do której rok wcześniej doszło w prestiżowej szkole z internatem. W starym domu nauczycielskim zamordowano dwoje uczniów. Sprawa do dziś pozostaje pełna znaków zapytania. Dlaczego jednak ci, którzy przeżyli tamtą noc, wracają później do opuszczonego budynku i odbierają sobie życie?

Wyjaśnieniem zagadki zajmują się Rory Moore, rekonstruktorka sądowa, oraz Lane Phillips, psycholog. Razem próbują zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w przeszłości i czy za kolejnymi tragediami stoi człowiek, manipulacja, trauma, czy może coś, czego nikt wcześniej nie dostrzegł. W tle pojawia się też tajemniczy szkolny klub, który skojarzył mi się ze „Stowarzyszeniem Umarłych Poetów”, choć tutaj ma on znacznie mroczniejsze oblicze.

Moja opinia i przemyślenia

Nie ukrywam, że początek tej książki był dla mnie trudny. Zanim naprawdę wciągnęłam się w fabułę, musiała minąć mniej więcej połowa. Wcześniej czułam się trochę zagubiona. To zdecydowanie jedna z tych książek, które wymagają skupienia. Raczej nie do czytania jednym okiem, między rozmową a grającym w tle telewizorem. U mnie najlepiej sprawdziła się cisza.

Najbardziej podobał mi się psychologiczny wymiar tej historii. Duże wrażenie zrobiły na mnie też zapiski i listy, bo długo zastanawiałam się, kto jest ich autorem i do kogo właściwie są kierowane. Ten motyw był naprawdę dobrze poprowadzony.

Bardzo polubiłam Rory. Jej sposób myślenia, analityczny umysł i metoda dochodzenia do prawdy sprawiały, że sama miałam ochotę rozwiązywać tę zagadkę razem z nią. Lubię bohaterów, którzy nie są tylko przewodnikami po fabule, ale faktycznie budzą ciekawość, a tutaj właśnie tak było. Interesujący wydał mi się również motyw spłaszczonych monet — chyba właśnie on zaciekawił mnie najbardziej i został mi w pamięci najmocniej.

Na plus zapisuję też krótkie rozdziały oraz podział na lata, bo dzięki temu historia nabiera dynamiki i lepiej pokazuje, jak mocno przeszłość wpływa na teraźniejsze wydarzenia. Klimat lasu, starego domu i tajemnic sięgających dawnych wydarzeń też działał na korzyść tej opowieści.

Mimo tych zalet po lekturze został mi jednak lekki niedosyt. Kiedy akcja wreszcie się rozkręca, czyta się to naprawdę dobrze, ale całość nie porwała mnie aż tak, jak początkowo się spodziewałam. Finał przynosi odpowiedzi i potrafi zaskoczyć, więc pod tym względem książka spełnia swoje zadanie, ale mnie osobiście zabrakło czegoś, co sprawiłoby, że zamknęłabym ją z mocniejszym efektem „wow”.

Warto też wspomnieć, że dopiero pod koniec dowiedziałam się, iż jest to drugi tom serii. Nie przeszkodziło mi to jednak w odbiorze. Spokojnie można czytać bez znajomości poprzedniej części.

Podsumowanie

„Dom samobójców” to thriller psychologiczny z ciekawym pomysłem, mrocznym klimatem i dobrze poprowadzoną warstwą psychologiczną. Nie jest to książka idealna i mnie osobiście nie porwała. Na pewno jednak ma w sobie coś, co może mocno spodobać się fanom bardziej złożonych, psychologicznych zagadek. Dlatego uważam, że warto dać jej szansę i wyrobić sobie własne zdanie.

Egzemplarz recenzencki otrzymałam od wydawcy.