Mercy In Your Eyes

Byłam wściekła! Jak on mógł mi to zrobić? Zresztą nie tylko na Gadriela byłam zła. Na Michała również, a on teraz robił najgorszą rzecz, na jaką tylko mógł wpaść – próbował mnie uspokoić. Z całej siły odepchnęłam go od siebie. Biłam gdzie popadnie. Nie bronił się.

- Amy, proszę… – mówił łagodnym głosem.

- Odwal się ode mnie! – wrzasnęłam. – Chcę, żebyś zostawił mnie w spokoju! Wszyscy dajcie mi spokój!

- Amy, to nie mój pomysł, ja… – spróbował znowu.

Chwyciłam z półki pierwszego z brzegu miśka. Zresztą i tak wszystkie dostałam właśnie od Michała. Wzięłam do ręki myśliwski nóż, pamiątkę po tym, jak Aza, bezskutecznie, próbował poderżnąć jakiemuś zwierzakowi gardło. Pchnęłam z całej siły, rozcinając maskotce brzuch. Rozpruła się, a na wierzch pomarańczowego materiału wyszła biała wata.

- Nic mnie to nie obchodzi! – warknęłam. – Może to i jego pomysł, ale ty się zgodziłeś!

- Przecież nie miałem wyjścia – jęknął chłopak.

Syknęłam wściekle. Zarówno miśka jak i nóż odrzuciłam na narzutę łóżka, a potem odpychając od siebie Michała, wyszłam z pokoju. Na korytarzu już wiedziałam dokąd pójdę. Zeszłam na dół, włożyłam adidasy i mając przed sobą jasno wytyczony cel, wybiegłam z domu. Po półgodzinie stałam już przed mieszkaniem Gadriela, z którego tak wrednie mnie wyrzucił. Niedoczekanie jego! To był również mój dom i zamierzałam o niego walczyć. Bez pukania weszłam do środka. Chłopak nawet nie podniósł głowy na mój widok. Siedział oparty plecami o kanapę, a w ręce trzymał do połowy napełnioną whisky szklankę. Prawie opróżniona butelka, stała obok, na niskim stoliku.

- Co ty do cholery wyprawiasz?! – warknęłam na niego zniesmaczona.

Spojrzał na mnie mętnym wzrokiem.

- Miało cię tu nie być – odezwał się cicho.

- Ale jestem i będę – syknęłam.

Gadriel jednym haustem wychylił zawartość szklanki.

- Co z tego Michała za facet, że nawet zatrzymać cię w domu nie potrafi – westchnął.

Stwierdziłam, że złoszcząc się na niego nic nie osiągnę. Niech robi sobie co chce, ale mnie stąd z tego powodu na pewno nie wygoni.

- To jest mój dom – odpowiedziałam stanowczo, patrząc mu w oczy.

- Już nie – odpowiedział ponuro.

- Dlaczego? – nie mogłam się powstrzymać od zadanego wściekłym głosem pytania.

- Ponieważ już nie jestem tym kim byłem – westchnął.

- Czy to coś zmienia? – zapytałam coraz bardziej rozdrażniona.

- Wiele – odpowiedział. – Idź już sobie – poprosił.

- Nigdzie nie idę – oznajmiłam siadając obok niego na kanapie.

Wstał, odrobinę chwiejnie. Podniósł mnie, a potem zaczął ze mną iść w kierunku drzwi. Zaczęłam się wyrywać. Gryzłam i drapałam, aż w końcu zrezygnowany, postawił mnie na podłodze, przytrzymując moje nadgarstki. Czułam od niego nieprzyjemny zapach whisky.

- Nie rozumiesz – powiedział cicho, ledwie dosłyszalnym głosem. – Proszę cię wyjdź.

- Nie chcę! – krzyknęłam niemal histerycznie. – Chcę zostać z tobą!

- Z Michałem, z jego rodziną, będzie ci znacznie lepiej – wyszeptał błagalnie. – Teraz jestem nikim, nic nie mogę ci dać. Do tego jestem dla ciebie niebezpieczny.

Moje oczy zrobiły się wielkie, z ogarniającego mnie zdumienia. Więc to o to mu chodziło? Czy on zwariował? Może jednak pomyliłam się i naprawdę mu na mnie nie zależało, ale przecież…

- Dlaczego tak uważasz? – zapytałam siląc się na spokojny, opanowany głos.

Skrzywił się nieznacznie.

- Jestem człowiekiem, mam ludzkie ciało, dotyczą mnie wszystkie tego zalety i konsekwencje – mruknął niechętnie. – A ty budzisz we mnie pożądanie, z którym nie potrafię sobie poradzić – wyznał szczerze.

Patrzyłam na niego i czekałam, kiedy zacznie się śmiać. On jednak mówił poważnie. Zupełnie poważnie. Uwolnił moje nadgarstki i delikatnie popchnął mnie w kierunku drzwi. Gwałtownie odwróciłam się ku niemu. Oplotłam ramionami jego szyję i pocałowałam go w usta. Stanął w miejscu, nie zdolny zrobić ani jednego kroku. Potem delikatnie mnie od siebie odsunął.

- Amy, nie o to mi chodziło… – powiedział łagodnie. – Nie musisz tego robić.

Uśmiechnęłam się do niego niewinnie.

- Mógłbyś się wreszcie zamknąć? – poprosiłam uprzejmie, z powrotem do niego podchodząc. – Nie sil się na udawanie kogoś kim nie jesteś, Sir Galahadzie.

Warknął na mnie, ale widziałam, jak z jego oczu znika smutek i zagubienie. Dopiero teraz naprawdę, pierwszy raz od miesiąca dziwnych podchodów i otępienia, znowu był sobą. Porwał mnie na ręce, ale tym razem nie protestowałam. Zaniósł mnie na kanapę. Posadził sobie na kolanach. Ramionami oplotłam jego szyję, a on przesuwał dłońmi po moich plecach. W pewnej chwili zaczął mnie całować. Gwałtownie, namiętnie z pasją. Mimo, że kochałam go od bardzo dawna, dopiero teraz poczułam, że naprawdę, realnie, może być mój.

- Kocham cię – szepnęłam, w przerwie, którą zrobiliśmy na nabranie oddechów.

Jego usta rozciągnęły się w drapieżnym, wilczym uśmiechu. Ciemne oczy błyszczały.

- Wiem – zamruczał, z powrotem przyciągając mnie do siebie.

- I nie zamierzam wracać do domu Michała – oznajmiłam buntowniczo. – Chcę zostać tutaj.

- Zostaniesz – powiedział, schodząc z pocałunkami na moją szyję i dekolt. – Przecież to jest twój dom.

The End